Uzun süreli uzay görevleri, küçük ekipleri aylarca süren izolasyona, dar yaşam alanlarına ve yoğun psikolojik baskıya maruz kalabilir. Araştırmacılar, bu koşulların ekip çalışmasını nasıl etkilediğini daha iyi anlamak için Antarktika'daki Concordia İstasyonu'nda on aylık bir kışlama görevini mercek altına aldı.
Araştırmaya, Zürih Üniversitesi Psikoloji Bölümü'nden Profesör Jan Schmutz ve Bern Üniversitesi'nden psikiyatri uzmanı ve araştırmacı Andrea Cantisani öncülük etti. Dünya'nın en izole yerlerinden biri olan Concordia İstasyonu'nda kış sıcaklıkları eksi 80 santigrat derece (eksi 112 Fahrenheit) kadar düşüyor. Bu aşırı izolasyon, burayı gelecekteki Ay veya Mars görevleri için en gerçekçi simülasyon ortamlarından biri haline getiriyor.
Aşırı İzolasyonda Sosyal Değişimlerin Takibi
Görevde 12 ekip üyesi yer aldı. Bu kişiler, on aylık süreç boyunca dört farklı noktada anketler doldurdu. Ayrıca, diğer ekip üyelerine fiziksel olarak ne kadar yakın olduklarını ve bu karşılaşmaların ne kadar sürdüğünü otomatik olarak ölçen sensörler taktılar.
Araştırmacılar, anket yanıtlarını sensör verileriyle birleştirerek görev boyunca yalnızlık, güven, çatışma, sosyal ilişkiler, ekip uyumu ve algılanan performans alanlarındaki değişimleri takip edebildi.
Daha Fazla Temas Her Zaman Yardımcı Olmadı
En dikkat çekici bulgulardan biri, diğer ekip üyelerinin yanında daha fazla zaman geçirmenin tutarlı bir şekilde daha iyi sosyal sonuçlarla ilişkilendirilmemesiydi. Başkalarıyla daha sık temas kuran katılımcılar, artan çatışma, daha yüksek güvensizlik ve daha düşük performans bildirmeye daha yatkındı.
Sonuçlar, sürekli yakın olmanın son derece kapalı ortamlarda başka bir baskı kaynağı haline gelebileceğini gösteriyor. İzolasyon zor olabilir, ancak mahremiyet fırsatının az olması da gerginlik yaratabilir.
Jan Schmutz konuyla ilgili olarak, "Aşırı koşullar altındaki küçük ekiplerde, daha fazla temas otomatik olarak sosyal destek anlamına gelmez, aksine gerilimi artırabilir," dedi.
Araştırmacılar, çalışmanın yalnızca korelasyonlar bulduğunu ve neden-sonuç ilişkisi kuramadığını belirtmekte de özen gösteriyor. Örneğin, yalnızlık hisseden kişiler, bu karşılaşmalar ihtiyaç duydukları desteği sağlamasa bile daha fazla etkileşim arayışına girmiş olabilir.
Ekip Üyeleri Daha Küçük Sosyal Gruplar Oluşturdu
Takılabilir sensörler ayrıca, görev ilerledikçe ekibin kademeli olarak daha küçük alt gruplara ayrıldığını gösterdi. İnsanlar giderek daha fazla, kendi dilini veya milliyetini paylaşan meslektaşlarıyla vakit geçirmeye başladı.
Bu bağlar, bireylerin stresli dönemlerde kendilerini desteklenmiş ve güvende hissetmelerine yardımcı olabilir. Ancak aynı zamanda sosyal bölünmeleri teşvik edebilir ve kültürel olarak çeşitli ekipler içindeki birliği zayıflatabilir.
Gelecekteki Ay ve Mars Görevleri İçin Dersler
Bulgular, küçük ekiplerin aylarca veya yıllarca birlikte yaşayıp çalışmak zorunda kalacağı gelecekteki uzay görevleri için özellikle önemli olabilir. Uzun süreli görevlerdeki astronotların çok az mahremiyeti ve uzay aracı veya yaşam alanının dışındaki insanlarla yalnızca sınırlı iletişimi olabilir.
Sonuçlar, denizaltılar, açık deniz petrol platformları ve uzak araştırma istasyonları dahil olmak üzere diğer zorlu ortamlar için de geçerli olabilir.
Schmutz, "Sonuçlar, sosyal dinamikleri erkenden belirlemenin ve ekiplere hedefe yönelik destek sağlamanın ne kadar önemli olduğunu gösteriyor," diye konuştu.
Takılabilir Sensörler Zorlu Koşullarda Çalıştı
Çalışma ayrıca, takılabilir yakınlık sensörlerinin aşırı ortamlarda güvenilir bir şekilde çalışabileceğini de gösterdi. Bu cihazlar, araştırmacıların ekibin günlük rutinlerini önemli ölçüde bozmadan günlük sosyal kalıplardaki değişimleri izlemesine olanak tanıdı.
Gelecekteki çalışmalar, hangi tür sosyal etkileşimlerin stresi hafifletmeye yardımcı olduğunu ve hangilerinin stresi artırabileceğini daha yakından inceleyecek.
