Clayface için tamamen ikna olmuştum. James Gunn yönetime gelmeden önce DC'nin süper kahraman evreninin son dönemdeki hiçbir uyarlaması benim için işlememişti, hepsi fazla ciddi ya da dindar kalıyordu, ama Gunn'ın gözetiminde işler hoşuma giden daha hafif bir alana kayacak gibi görünüyordu. Sonra fragmanlar gelmeye başladı.
James Watkins'ın yönettiği Clayface'te yükselen Hollywood favorisi Matt Hagen'ı Tom Rhys Harries canlandırıyor. Hagen acımasız bir saldırıda yüzü kariyerini bitiren izlerle tanınmaz hale geliyor ve deneysel bir tedaviye başvuruyor; bu tedavinin birkaç yan etkisi var. Vücudu adeta erimeye başlıyor. Bu, Batman düşmanının köken hikayesi aslında, ama ekstra iğrenç.
Nisan ayında gelen ilk fragman çıktığında Rebekah, "DC'nin Yeni Clayface'i Harika Görünüyor—Bekle, Aman Tanrım, Hayır, Kesinlikle Asla" başlıklı bir yazıyla incelemişti. Ben yine de kendimi iyi hissediyordum! Aynı evrende neşeli Superman'in bulunduğu bir evrende tam teşekküllü bir korku filmi gibi görünmesinden hoşlanıyordum ve yüzünü sildiğini gördüğümüz son şok sahnesi tam yerindeydi.
İkinci fragmana gelindiğinde, Zack'in "Oh, Man, Clayface Filmi Yeni Fragmanda Düşündüğümden Daha İğrenç" başlığını taşıdığı fragmanda itiraf ediyorum ki tereddüt etmeye başladım. Yüzünün ezilmesi, derisinin ağzı ve gözleri üzerinden iğrenç bir şekilde büyümesi ya da Hagen'ın tüm bunlara verdiği korku değildi. Uçağın tuvaletindeki makas sahnesiydi. Gözlerinin üzerindeki deri uzantılarını kesmek için yukarı uzanırken istemsizce bakışlarımı kaçırdım, fragman ne olacağını göstermeden kesilse de. Ama dedim ki, bu sorun değil! Tüm izleyicinin tiksintiyle inlediği ve gözlerini kapattığı bir sahne olması sorun değil. Yine de keyif alacağım.
Ve şimdi üçüncü ve son fragman var ve vazgeçmeye çok yakınım.
Burada önceki fragmanlardan tekrarlanan birçok görüntü var, banyodaki ayna sahnesi de dahil ve bir kez daha başımı çevirdim. Yine de bir şey olmadan önce kesiliyor. Ama bundan sonra yeni görüntüler var ve bunların bir kısmı oldukça rahatsız edici. Hagen'a olanlar değil, Hagen'ın başkalarına yaptıkları rahatsız ediyor. Evet, bu bir kötü adamın hikayesi ve bedenini birleştirme yeteneğini suçla mücadele etmek için kullanmayacağını biliyoruz. Ama bir adamın yüzünü karnından geçip boğmasını izlemek, yüz hatlarının sırtından dışarı çıktığını görmek çok fazla. Daha da kötüsü, bunu yaparken Hagen'ın yüzü; Machiavelli zevkiyle bükülmüş kötücül bir gülümseme değil, bunun olmasına dair umutsuzluk, bunun gerçekleşmesiyle ilgili gözyaşlı bir acı. Sonra ellerini bir kişinin yüzüne bastırıyor ve yüz hatları bir ezintiye dönüşüyor ve her şeyden çok, inanılmaz derecede üzgün bakışı.
Brrrrr. Yani yine de izlemek istiyorum! Ama filmin kendisinin makas sahnesini kesmeyeceğini gerçekten merak ediyorum ve sadece bunu düşünmek bile koltuğumda kıvranmama yetiyor. Yine de beni en çok etkileyen yaygın olan hüzün. Vücut korkusuyla başa çıkabilirim ama perişan, yıkılmış vücut korkusu biraz fazla olabilir.
