Şirketlerin finansal bilgilerinin sahibi genellikle Finans departmanı olarak düşünülür. Ancak finansal hikayenin farklı bölümlerden oluştuğu ve her departmanın bu hikayeye katkıda bulunduğu ortaya çıkıyor.
Satış departmanı, gelecekteki gelir hakkında bilgi sahibi olurken, Tedarik departmanı gelecekteki harcamalar hakkında bilgi sahibi oluyor. Hukuk departmanı, sözleşmesel taahhütler hakkında bilgi sahibi olurken, İnsan Kaynakları departmanı gelecekteki insan maliyetleri hakkında bilgi sahibi oluyor.
Operasyonlar departmanı, mal ve hizmetlerin gerçekten beklendiği zamanda teslim edilip edilmeyeceğini biliyor. Finans departmanı, muhasebe sistemine ulaşan bilgileri biliyor. Hazine departmanı, banka hesaplarına ulaşan veya ulaşması beklenen paraları biliyor.
Her departman, finansal hikayenin bir parçasını sahip oluyor. Ancak sorun, kimsenin tüm hikayeyi görmemesi. Finansal olaylar, faturalar, ödemeler ve muhasebe kayıtları olarak düşünülür. Ancak çoğu finansal olay, Finans departmanında başlamıyor.
Müşteri ödemeleri, £500.000'in banka hesabına ulaşmasıyla sonuçlansa da, bu hikaye aylar önce başlamış olabilir. Satış departmanı, bir fırsat belirlemiş, bir teklif verilmiş, müşteri anlaşmaya varmış, Hukuk departmanı sözleşmeyi müzakere etmiş, Operasyonlar departmanı ürün veya hizmeti teslim etmiş, Finans departmanı fatura düzenlemiş ve müşteri onu onaylamış olabilir.
Bu hikaye, banka hesaplarında tek bir £500.000 olarak görünse de, aslında daha uzun bir iş sürecinin son aşaması. ve her aşamada, şirket, eventual finansal sonucu hakkında bir şeyler biliyor.
Güvenilirlik değişmiş, beklenen zaman değişmiş, miktar değişmiş olabilir. Ancak finansal hikaye, para ulaşmadan önce zaten vardı.
Farklı departmanlar, aynı hikayeyi farklı açılardan görüyor. Satış departmanı, müşterinin satın alacağından emin olabilirken, Hukuk departmanı sözleşmesel taahhütleri düşünüyor, Operasyonlar departmanı teslimat zamanını düşünüyor, Finans departmanı faturayı düşünüyor, Hazine departmanı ise paranın ulaşma zamanını düşünüyor.
Bunlar ayrı hikayeler değil, aynı temel finansal döngüye farklı açılardan bakmak.
Gerçek dünya, şemalar kadar düzenli değil. Bir sözleşme, birçok faturaya neden olabilir, bir fatura birkaç ödemeye neden olabilir ve bir müşteri ödemesi birkaç faturayı karşılayabilir.
Satın alma emirleri değişir, faturalar tartışılmış, sözleşmeler yeniden müzakere edilir, teslimat tarihleri kaydırılır, müşteriler erken veya geç ödeme yapabilir, miktarlar döviz kuru hareketleri, krediler veya ayarlamalar nedeniyle değişebilir.
Tanıyıcılar, yolculuk boyunca tam olarak aynı kalmayabilir. Müşteri adı, CRM'de farklı olabilir, faturada farklı bir hesap tanıtıcı kullanılabilir, banka ödemeleri sadece kısaltılmış bir referans içerebilir.
Finansal hikaye hala orada, ancak onu yeniden oluşturmak, ilişkileri anlamak, sadece veritabanı alanlarını eşleştirmek anlamına geliyor.
Hazine departmanı, birçok finansal hikayenin sonunda yer alıyor. Banka işlemleri, belirsizliğin ortadan kalktığı anlamına geliyor. Ancak bu kesinlik, çok geç geliyor.
En büyük fırsat, daha önce finansal olayları anlamakta yatıyor. Hazine departmanı, diğer bölümlerde gelişen finansal olayları anlayabilirse, daha erken finansal görünürlük ve risk kazanabilir.
İmzalanmış bir sözleşme, fatura oluşmadan aylar önce güçlü bir gelecek alıcı kanıtı sağlayabilir. Bir proje kilometre taşı gecikmesi, beklenen alıcının bir sonraki aya kayacağını gösterebilir. Müşteri anlaşmazlığı, faturanın vadesinde ödenme güvenliğini azaltabilir. Büyük bir satın alma taahhüdü, ödeme talimatı oluşmadan önce gelecek döviz kuru maruziyetini ortaya koyabilir.
Bunun için Hazine departmanının Satış, Hukuk, Tedarik veya Operasyonları sahibi olması gerekmiyor, ancak finansal sonuçlarının görünür olması gerekiyor.
Ortak finansal anlayış yaratmak, her departmanın aynı ekranı, raporu veya iş akışını kullanması anlamına gelmiyor. Her departman, finansal hikayeyi farklı bir açıdan görüyor.
Satış departmanı, başarılı görünen anlaşmaların neden sözleşmede başarısız olduğunu merak edebilir. Hukuk departmanı, sözleşmesel değişikliklerin finansal sonuçlarını merak edebilir. Tedarik departmanı, gelecek taahhütleri merak edebilir. Hazine departmanı, likidite ve döviz kuru hakkında merak edebilir. CFO, bugün hakkında bilmesi gereken bir şey olup olmadığını merak edebilir.
Altta yatan bilgi, her role uygun bir perspektifle paylaşılabilir. Bu, tüm şirketi tek bir uygulamaya zorlamakla aynı şey değil.
Bu nedenlerle, cevabın başka bir devasa şirket sistemi oluşturmak olmadığını düşünüyorum. Uzman sistemler zaten var ve çoğu mükemmel.
Olanak, bu sistemler içindeki finansal olarak anlamlı bilgileri bağlamak.
CRM, müşteri ilişkilerini yönetmeli. ERP, muhasebe ve operasyonları yönetmeli. Sözleşme sistemleri, sözleşmeleri yönetmeli. Hazine sistemleri, hazineyi yönetmeli.
Eksik olan yetenek, bu sistemler içindeki olayların birbirleriyle finansal olarak nasıl ilişkili olduğunu anlamak ve ilgili kişilere bilgi sunmak.
Bu ilişkiler anlaşıldığında, bir şey değişiyor. Satış fırsatı, sadece bir CRM kaydı olmaktan çıkıyor. Gelecek nakit olayının erken kanıtı oluyor. İmzalanmış bir sözleşme, bu kanıtı güçlendiriyor. Fatura, bunu tekrar güçlendiriyor. Müşteri anlaşmazlığı, güveni zayıflatıyor veya beklenen zamanı değiştiriyor. Banka işlemi, nihayetinde ne olduğu konusunda kesinlik sağlıyor.
Şirket, daha fazla bilgi yaratmıyor, sadece sahip olduğu bilgileri bağlıyor. Ve bu, önemli olan fark.
Finansal Zeka, finansal bilgilerin sahipliğini Finans veya Hazine departmanına taşımak değil, finansal olarak anlamlı bilgilerin tüm şirkette yaratıldığını ve bu bilgilerin sonuçlarının ilgili kişilere anlaşılır hale getirilmesini sağlamak.
Her departman, finansal hikayenin bir parçasını sahip. Finansal Zeka, bu parçaları bağlamak.
