Örneğin geçen yıl, Napolyon'un 1812'deki ordusunda pek çok askeri öldüren muhtemel patojenleri belirlemek için insan kalıntılarından mikrobiyal DNA analizi kullanan bir araştırmayı duyurmuştuk. Özellikle iki patojen öne çıktı: paratifo ateşine neden olan Salmonella enterica ve vücut bitleri tarafından taşınan ve tekrarlayan ateşe neden olan Borrelia recurrentis. Her ikisi de çağdaş yazılı anlatımlarla uyumludur.
Virüsün evrimi
Cambridge, Trinity College, MS B.10.5, fol. 62v, St Paul'un Mektupları, İrlanda/Kuzeyumbria, 700–800 CE.
Trinity College Cambridge'in Master ve Fellows'undan izinle yeniden üretilmiştir
Cambridge, Trinity College, MS B.10.5, fol. 62v, St Paul'un Mektupları, İrlanda/Kuzeyumbria, 700–800 CE.
Trinity College Cambridge'in Master ve Fellows'undan izinle yeniden üretilmiştir
El yazmasının bir bölümünün yakın çekim görüntüsü.
Trinity College Cambridge'in Master ve Fellows'undan izinle yeniden üretilmiştir
El yazmasının bir bölümünün yakın çekim görüntüsü.
Trinity College Cambridge'in Master ve Fellows'undan izinle yeniden üretilmiştir
El yazmasının başka bir yakın çekim görüntüsü.
Trinity College Cambridge'in Master ve Fellows'undan izinle yeniden üretilmiştir
El yazmasının başka bir yakın çekim görüntüsü.
Trinity College Cambridge'in Master ve Fellows'undan izinle yeniden üretilmiştir
El yazmasının bir bölümünün yakın çekim görüntüsü.
Trinity College Cambridge'in Master ve Fellows'undan izinle yeniden üretilmiştir
El yazmasının başka bir yakın çekim görüntüsü.
Trinity College Cambridge'in Master ve Fellows'undan izinle yeniden üretilmiştir
Ekip, Yale Üniversitesi, Cambridge Üniversitesi, Corpus Christi College, University College Dublin, Lambeth Palace Library ve Trinity College dahil olmak üzere koleksiyonlarda bulunan Orta Çağ el yazmalarından örnekler topladı. Bu eserler arasında 15. yüzyıldan Speculum Historiale sayfaları; 15. yüzyıl Clairvaux el yazmaları; birkaç 9. yüzyıl İncil metni parçası; 9. yüzyıl Achadeus Mezmurları; erken 11. yüzyıl Trinity İncilleri; Lambeth İncili ve 1000 yıllık York İncilleri yer alıyordu.
Aynı el yazmasından gelen sayfalar da dahil olmak üzere birden fazla sayfada koyun çiçeği patojeninden DNA bulundu. Bu, enfekte hayvanların parşömen yapımında kullanıldığı ve dolayısıyla Orta Çağ sürülerinde koyun çiçeğinin sık salgınlar yaşadığı anlamına geliyor. Yazarlar, koyun çiçeği virüsü kanıtını buzağı derisi ve keçi derisinden yapılmış parşömen üzerinde de bulduklarında şaşırdılar; bu durum türler arası enfeksiyonu ya da parşömen yapımı sırasında kontaminasyonu düşündürüyor.
Ekip ayrıca, dişlerin binlerce yıl boyunca enfeksiyon kanıtını koruyabilmesi nedeniyle Rusya ve Orta Kazakistan'daki yerleşim alanlarından toplanan Bronz Çağı koyun dişlerinden de DNA çıkardı. Bu antik dizileri Orta Çağ dizileriyle karşılaştırdıktan sonra yazarlar, koyun çiçeği virüsünün keçi çiçeği ve topaklı deri hastalığı virüslerinden ayrıldığını, bunların tümü Capripoxvirus ailesinin üyeleridir, 11.500 ile 3.700 yıl önce arasında gerçekleşti. Bu, Avrupa'da hayvanların evcilleştirilmesiyle kabaca aynı zamana denk geliyor. Toplamda ekip, MÖ 1700'den erken modern Avrupa'ya kadar 21 antik genom kurtardı.
“Parşömen yapımı kaybolan bir zanaat olarak kabul edildi, ancak geçmişin ne kadarını koruduğunu anlamaya başlıyoruz,” dedi UCD'den de olan ortak yazar Kevin G. Daly. “Bu proje, parşömenlerin sadece kültürel tarihimizin yüzyıllar boyunca korunmasını sağlamakla kalmadığını, aynı zamanda Orta Çağ döneminde çiftlik hayvanlarımızdaki hastalık manzarasını da koruduğunu gösteriyor. Bu tür heyecan verici, sürprizli bir keşif, yalnızca farklı disiplinlerden araştırmacıların uzmanlık ve verilerini paylaşmak için bir araya gelmesiyle mümkün olur; bu da işbirlikçi bilimin bağlı olduğu bir cömertlik ve güvendir.”
Science Advances, 2026. DOI: 0.1126/sciadv.aeh3571 ( About DOIs ).