Beni yakından tanıyan herkes son birkaç yıldır çiftlik paylaşım programına katılmayı ne kadar sevdiğimden bahsetmek zorunda kaldı. Kışın tohumları ve benzeri giderleri finanse etmek için yerel bir çiftliğe, aldığım karşılığa göre makul sayılabilecek ama ciddi bir miktar para ödüyorum. Sonra ilkbahardan itibaren her hafta o çiftliğe yirmi dakika sürüyorum ve o sırada ne hasat ediliyorsa ondan oluşan büyük bir kutu teslim alıyorum.
Taze yerel ürünler her şeyin üstünde. Yemek pişirme repertuarımı genişletmemi ve yeni yiyecekler denememi sağladı ve genel olarak aldıklarımın büyük marketteki mevsimi geçmiş ürünlerden belirgin şekilde daha iyi tattığını düşünüyorum. Bu yolla hayatımın en iyi elmalarından bazılarını yedim, mütevazı pawpaw meyvesini öğrendim ve sevdim, çoğu yeşile karşı isteksiz bir saygı geliştirdim. Hâlâ kâle’yi benimsemedim.
Ayrıca domates. Domates! Evden yirmi dakika uzaklıktaki küçük bir çiftlikte yetiştirilen domateslerin lezzetli olduğunu biliyor muydunuz?
Şimdi hayatımın büyük bölümünde domateslerden hoşlanmadım. Tek başlarına sulu ve tatsız, bazen ekşi ya da pütür pütür ve hoş olmayan. Mümkünse onlardan kaçındım. Ketçap hakkındaki görüşlerimi başka yerde açıkça belirttim. Sos iyi yapılırsa makarna sosu tolere edilebilir, ama taze domates? Onları buradan uzaklaştırın.
İyi ki bu çiftlik paylaşımı sayesinde domatesleri taze ve mevsiminde, yetiştirildikleri yerin hemen yanında yediğinizde ne kadar inanılmaz olduklarını keşfettim. Yılın sadece birkaç ayı için geçerli ama vay canına! Sulu, ekşimsi, hatta biraz umami tadı var. Dilimleyip döküm tavada kızartıyorum ve biraz Maldon tuzu serpiştiriyorum. Hafif ekşi bir dokunuş için ızgara peynirli sandviçe atıyorum. Çok geldiğinde onları inanılmaz makarna sosuna pişiriyorum ya da biraz zeytinyağıyla fırında kavurup paylaşımla birlikte gelen biberlerden bazılarıyla salsa yapıyorum. Dilimleyip hamburgerin üzerine koymak için büyük şişman domatesler var ve hiç hazırlık yapmadan ağzıma atabileceğim üzüm büyüklüğünde minik olanlar var.
Ah Tanrım, ve eğer bir tanesini taze yakalarsanız? Salkımdan hemen kopmuş? Güneşle ısınmış? Helal domates arkadaşlar, ne bir rüya!
Bahçeden domates! Bahçeden domates!
Neden bugün domateslerden bahsediyoruz? İyi ki bu sabah radyoda bu şarkıyı duydum:
İyi, dışarıda yemek yiyebilirsin, bu kesin
Ama bunu evde yetişen bir domates iyileştirmez diye bir şey yok
Salataya koy, güveçte pişir
Kendi domates suyunu yapabilirsin
Yumurta ile yiyebilirsin, sosla yiyebilirsin
Fasulye ile ye, pinto ya da navy
Yanına koy, ortaya koy
Bahçeden bir domatesi krep tavasına koy
Bu adam anlıyor! Bu şarkıyı daha önce hiç duymamış olmama inanamıyorum. “Homegrown Tomatoes” ülke şarkıcısı Guy Clark tarafından söyleniyor, görünüşe göre onun daha iyi bilinen şarkılarından biri, bu da daha önce duymamış olmamı daha da utanç verici kılıyor. Zamanımın çoğunu özlem ve kocamın savaştan ne zaman döneceği üzerine hüzünlü indie şarkılar dinleyerek geçiriyorum, bu yüzden bir şarkının tamamını haklı olarak bahçeden domatesin erdemlerini övmeye ayırma fikri beni çok sevindiriyor. Bahçeden domatesin genel lezzeti hakkında dinleyebileceğim daha mükemmel, sağlıklı şarkılar var mı?
Ne yazık ki domates mevsiminin sonuna yaklaşıyoruz ve çiftlik paylaşımımda her hafta giderek daha az domates görüyorum. En son alımda hiç yoktu. Belki bitti. Yukarıdaki fotoğraftaki domates iki paylaşım öncesinden kalan son domatesim. Hâlâ dışarıda değilim ve onları çoktan özledim.
Bu son bahçeden domatesi ne yapacağım? Çok bilge Guy Clark’a göre yanlış bir cevap yok:
Bahçeden domatesler, bahçeden domatesler
Bahçeden domatesler olmadan hayat ne olurdu?
Parayla satın alınamayan sadece iki şey var
Ve o da gerçek aşk ve bahçeden domatesler
Herkese güzel bir hafta sonu dilerim! Umarım domatesler için çok soğumadan önce siz de bir bahçeden domates tadabilirsiniz. Bahçeden domatesler olmadan uzun, uzun bir kış olacak ama gelecek yıl geri gelecekler. Her zaman dönerler.
