Prick'in kendi adını taşıyan ilk albümü, Trent Reznor dönemindeki The Downward Spiral kayıtları sırasında şekillenmeye başladı. Reznor, yeni dalga grubu Lucky Pierre'den eski dostu Kevin McMahon'a prodüksiyon desteği verdi; Reznor albümde dört parçanın yapımcısı olarak geçse de parmak izleri tüm kayıtta hissediliyor. McMahon'un içindeki tiyatro meraklısı da bastırılamıyor ve bu durum şarkılara T. Rex kayıtlarında bulunan glam şatafatını getiriyor. Prick, gotiğin doğasında olan tiyatraliyeti Nine Inch Nails'in yapmadığı şekilde kucaklıyor.
Açılış parçası "Communiqué", elektronik dokunuşların üzerine serpiştirildiği basit punk rifflerinin bulanık bir patlaması. McMahon'un vokali, müzikalden ödünç alınmış gibi duran yarı söylenmiş nakaratlardan Al Jourgensenvari tam sesli çığlıklara kayıyor. Kaba üretim ve canlı enstrümana verilen önem, Reznor'un daha sonra With Teeth'te yeniden ele alacağı bir prototip izlenimi veriyor.
İkinci parça "Riverhead"te Reznor'un etkileri açıkça kendini gösteriyor, yapımcılığı üstlenmemiş olsa da. Vokal melodiler, Outside ve Earthling dönemindeki Bowie'yi andıran bir çizgide seyrederken gitarlar Broken EP'nin dijital çarşını taşıyor. Üç dakikalık bölümde bir kırılma geliyor. Elektronik davullar, mekanik akorlar ve loplu sentetik gitar melodileriyle yavaş yavaş inşa edilen bu bölüm, rahatlıkla Downward Spiral ya da The Fragile'dan bir B yüzü olabilirdi.
Bu tür zengin katmanlı prodüksiyon anları hemen hemen her zaman, "Tough"un dağınık garaj-punk girişinde olduğu gibi, altüst ediliyor.
İşte bu anlar Prick'i bu kadar çekici kılıyor. Albüm ciddi bir kayıt ama kendini asla fazla ciddiye almıyor. McMahon aptallaşmaktan çekinmiyor; "Other People"da "Pembe külot, mavi külot, sarı külot. Burnunun etrafına sarılacağım, oh külot-ho-hose" diye söylüyor ve vokal performanslarıyla abartıya kaçıyor. Gitarın zaman dışına kaymasına, bas tellerinin titremesine izin veriyor ve endüstriyel lo-fi'da keyif buluyor.
"Animal" albümün en bilinen parçası; videosu en azından bir miktar MTV yayınında yer aldı. "Closer"ı anımsatan geriye oynatılmış melodik örnekleri bir araya getiriyor ve benzer bir söz teması izliyor:
Rıza bana yeter
İçimdeki vahşiyi ortaya çıkarmak için
Kokun bana yeter
İçimdeki hayvanı ortaya çıkarmak için
"Closer" sinsi disko sefası seçerken, "Animal" tamamen ham haykırılmış bir arzu.
"I Apologize" albümün en dağınık parçası ve bu yüzden en sevilenlerden biri. Kırbaç şaplağı andıran sakar perküsyonla açılıyor ve McMahon hafif düz, etkisiz bir şekilde söylüyor, ardından kısa süreliğine jangly yeni dalga bir nakarat patlıyor ve hızla sert rock duruşuna dönüşüyor. Bu da kısa ömürlü. İkinci nakarat, "Space Oddity" dönemindeki Bowie akustik mızmızlanmalarıyla dolu, ardından oyun salonundaki makinenin çökme noktasına geldiğini andıran bir solo geliyor. Ardından Ministryvari katmanlı gitarlar ve çığlıkların oluşturduğu bir ağıt başlıyor. Şarkı nakarata dönüyor ama sürekli unsur ekliyor, kapasitesini doldurup kendi üzerine çökene kadar.
Prick'in kendi adını taşıyan kaydı, 1990'ların diğer endüstriyel aktörleriyle ortak yanlara sahip. Ama McMahon çağdaşlarının çoğundan çok daha fazla eğleniyor ve bu durum onu sayısız Nine Inch Nails taklitçisinin üzerine çıkarıyor.
Prick, Apple Music, Spotify, Qobuz, Deezer ve YouTube Music dahil olmak üzere çoğu büyük müzik akış servisinde mevcut.
