Bir stablecoin, dolara geri dönüştürülmeden önce birçok cüzdan ve aracı kurumdan geçebiliyor. ABD'li federal düzenleyiciler şimdi, bu süreçteki hangi ilişkilerin karşı tarafın kimliğini bilmeyi gerektirdiğine ve bunun ne zaman gerçekleşmesi gerektiğine karar vermek zorunda.
Bu konu, GENIUS Yasası kapsamında izin verilen ödeme stablecoin ihraççıları için önerilen müşteri kimlik tespit programı (CIP) hakkındaki görüşlerde öne çıkıyor. FinCEN, Federal Rezerv, FDIC, OCC ve NCUA tarafından sunulan ortak teklif için görüş süreci 21 ağustosta sona erdi. Teklif, ihraççıların ölçeklerine ve iş modellerine uygun yazılı bir CIP yürütmelerini, müşterileri tanımlama ve doğrulama prosedürleri oluşturmalarını öngörüyor.
Teklif, finansal kurumların bir müşteri ilişkisi kurduğunda devreye giren geleneksel bankacılık kavramına dayanıyor. Ancak stablecoinler bu sınırı belirsizleştiriyor; çünkü bir ihraççı tokenı tek bir müşteri için basabilir ancak tokenın daha sonra el değiştirdiği kişilerle veya işletmelerle hiçbir bağı olmayabilir.
Düzenleyici kurumlar, ihraççıların CIP yükümlülüğünü her bir sonraki tutucuyu tanımlamak yerine, büyük oranda birincil piyasa ilişkileriyle sınırlamayı önerdi. PYMNTS tarafından incelenen görüşler, ihraççıların sorumluluğunun kendi müşterileriyle sınırlı kalmasını destekliyor. Asıl tartışma konusu, ikincil piyasa aracısının bir stablecoin tutucusuyla kendi müşteri ilişkisini kurduğunda hangi kimlik gereksinimlerinin uygulanacağı.
Bankacılık Politikaları Enstitüsü (BPI) ve The Clearing House Association, geçen hafta gönderdikleri mektupta, CIP gerekliliklerinin ikincil piyasa aracıları tarafından kurulan müşteri ilişkilerine uygulandığının açıkça belirtilmesi gerektiğini vurguladı. Mektupta, stablecoin işlemlerine aracılık eden ancak farklı kimlik doğrulama kurallarıyla çalışabilen borsalar ve saklama kuruluşları gibi dijital varlık hizmet sağlayıcılarına dikkat çekildi.
BPI ve TCH ayrıca, bankalar ile bazı dijital varlık aracıları arasında bir düzenleme boşluğu olduğunu savunuyor. Para hizmeti işletmeleri Banka Gizlilik Yasası (BSA) gerekliliklerine tabi olsa da bankalara uygulanan resmi CIP kurallarına tabi değil. Mektupta, teklif sadece PPSI'lara (izin verilen ödeme stablecoin ihraççıları) uygulansa da, FinCEN'in BSA'nın CIP kurallarının dijital varlık ekosistemindeki tüm ikincil piyasa aktörlerine eşit şekilde uygulanmasını sağlaması gerektiği belirtildi.
Kredi Birlikleri Birliği (America’s Credit Unions) ise konuya ihraççı tarafında yaklaşıyor. Kurum, ikincil piyasa faaliyetleri için ihraççılara CIP yükümlülüğü yüklemenin pratik olmadığını, çünkü ihraççıların tutucuyu tanımlamak için gereken bilgilere erişiminin olmadığını savunuyor. Grup; cüzdandan cüzdana transferler, saklama hizmeti sunan ve sunmayan cüzdanlar, borsa aracılı işlemler, üçüncü taraf teknoloji sağlayıcıları ve akıllı sözleşmelerin nasıl ele alınacağının netleştirilmesini istiyor. Kuruluş, bir PPSI başka bir kurumun CIP'sini kullandığında uyum ihlallerinden hangi tarafın sorumlu olacağının açıklanmasını talep etti.
Dolayısıyla temel soru, her stablecoin işleminin ihraççı tarafından yeniden KYC (müşterini tanı) taramasından geçirilip geçirilmeyeceği değil, hangi düzenlemeye tabi aracının kendi kimlik doğrulama yükümlülüğünü tetikleyen bir müşteri ilişkisine sahip olduğudur.
Geri Ödeme Sınırları Belirsizleştiriyor
Geri ödeme süreci farklı bir sorun yaratıyor; çünkü ikincil piyasadan stablecoin alan biri, sonunda doğrudan ihraççıyla etkileşime girebilir. Teklif, sadece stablecoin sahibi olmanın bir hesap oluşturduğu anlamına gelmediğini kabul ediyor. Ancak tutucu, geri ödeme için ihraççıya başvurduğunda, düzenleyicilerin bu işlemin tam bir CIP gerektiren ilişki türü oluşturup oluşturmadığını belirlemesi gerekiyor.
New York Kredi Birlikleri Birliği kademeli bir yaklaşım öneriyor. Birincil piyasa müşterileri ve ihraççıyla sürekli ilişki kuran ikincil piyasa tutucuları için tam CIP uygulanmasını, tek seferlik veya nadiren geri ödeme yapanlar için ise daha sınırlı bir sürecin işletilmesini teklif ediyor. Bu sınırlı süreçte yine de temel kimlik bilgileri toplanacak, yaptırım ve hükümet listesi taramaları yapılacak.
Circle ise geri ödeme talebinde bulunmanın tek başına ikincil piyasa tutucusunu bir müşteri yapmaması gerektiğini savunuyor. Şirketin önerisine göre, müşteri statüsü ancak tutucu ihraçcının onboarding (müşteri kabul) ve kimlik doğrulama sürecini tamamladığında oluşmalı.
Bu ayrımların operasyonel sonuçları var. Geri ödemeden önce tam bir kabul süreci gerektiren bir kural, tutucu başka bir kurum tarafından zaten tanımlanmış olsa bile, stablecoin'in dolaşımının sonunda yeni bir uyum süreci yaratacaktır.
Başka Bir Kurum Müşteriyi Tanıdığında
Bu durum üçüncü bir soruyu beraberinde getiriyor: Bir düzenlemeye tabi kurum, diğerinin yaptığı çalışmaya güvenebilir mi?
Kredi Birlikleri Birliği, stablecoin'in defalarca el değiştirmesinin ardından bir muhabir kurumun geri ödemeyi yönettiği durumları örnek gösteriyor. Bu durumda, muhabir kurumun geri ödeme yapan kişiyle doğrudan ilişkisi olduğu için CIP fonksiyonunun ihraççıdan ziyade muhabir kurumda olması gerektiğini savunuyor.
Kurum ayrıca, bağlı ihraççıların ana kurumlar tarafından gerçekleştirilen CIP'yi kullanabilmesini istiyor ve bir ihraççı başka bir düzenlemeye tabi kuruma veya üçüncü tarafa güvendiğinde sorumluluğun kimde olduğunun netleştirilmesini talep ediyor.
Bu güven meselesi, bağlı şirketler aracılığıyla stablecoin ihraç eden veya saklama kuruluşu, muhabir ya da diğer aracı olarak yer alan bankalar için kritik önem taşıyor. Her katılımcının müşteri doğrulamasını sıfırdan başlatmasının istenmesi, aynı işlem etrafında birden fazla KYC kontrolü yapılmasına yol açabilir. Net bir sorumluluk olmadan güvene izin verilmesi ise doğrulama başarısız olduğunda boşluklar yaratabilir.
Düzenleme süreci aynı zamanda, mevcut kimlik tespit sürecinin ne kadarının geleneksel belgelere dayanması gerektiğine karar verme fırsatı sunuyor. Kredi Birlikleri Birliği, kuralların teknoloji nötr kalmasını, dijital kimlik araçlarına ve doğrulanabilir kimlik bilgilerine izin verilmesini istiyor. New York Kredi Birlikleri Birliği de benzer şekilde, hükümet onaylı mobil kimliklerin ve güvenilir dijital belgelerin doğrulama yöntemleri olarak desteklenmesini savunuyor.
Temel zorluk kurumsal düzeyde kalmaya devam ediyor. Dijital bir kimlik belgesi, birinin kim olduğunu belirlemeyi kolaylaştırabilir ancak hangi kurumun bunu sorması gerektiğini belirlemez.
Düzenleyiciler nihai kurala doğru ilerlerken; ihraç, ikincil piyasa ticareti, saklama, cüzdan transferleri ve geri ödeme şeklinde stablecoin'in tüm yaşam döngüsü boyunca bu yükümlülükleri haritalandırmak zorunda kalacaklar. Gelen görüşler, ihraççının müşterisini tanımlamanın sadece başlangıç noktası olduğunu gösteriyor.
