16 Ağustos 1963'te NASA'nın M2-F1 uçak prototipi ilk kayma uçuşunu yaptı.
Kanatsız bu uçak bir çeşit uçan küvet gibi görünüyordu. NASA, pilotlu uzay araçlarının Dünya'ya dönmesi için alternatif bir yol sunan güçsüz bir planör olan lifting body adı verilen yeni bir kavramı test etmek için onu yaptı. Balistik yeniden girişle gökyüzünden sert şekilde inmek yerine, lifting body bir uçak gibi iniş yapıyordu.
İlk test uçuşunda M2-F1, bir C-47 Skytrain tarafından 5.200 feet yüksekliğe çekildi ve ardından serbest bırakıldı. Test pilotu Milt Thompson kokpitteydi ve planörü iki dakikalık inişin ardından Kaliforniya'da sorunsuz bir şekilde indirdi.
Neden önemliydi
M2-F1'in ilk kayma uçuşunun başarısı, kanatsız bir lifting-body uçağının kontrol edilebileceğini ve güvenli şekilde iniş yapabileceğini kanıtladı. Astronotların uzaydan geri dönmesi için ikinci bir potansiyel yöntemin ortaya çıkması, NASA'nın Sovyetler Birliği ile uzaya ve nihayetinde aya erişim için yarıştığı bir dönemde kritik bir husustu.
NASA, Mercury, Gemini ve Apollo programlarında kullanılan tanıdık kapsül ve ısı kalkanı tasarımını tercih etse de, M2-F1 ve sonrasındaki test uçuşları ajansın lifting-body araştırmasının yolunu açtı ve M2-F2, M2-F3, HL-10 ile ABD Hava Kuvvetleri'nin X-24A ve X-24B gibi çok daha yüksek hız ve irtifalarda lifting-body uçuşları gerçekleştiren bir dizi test aracının geliştirilmesine yol açtı.
Sonunda bu programlardan elde edilen veriler uzay mekiğinin geliştirilmesine uygulandı ve bir uzay aracının Dünya'ya uçak gibi iniş yapma pratiği gerçek hayata geçti.
