Evrendeki gazın çoğu hidrojen ve helyum karışımıdır. Çoğu gezegenin ilk atmosferlerinin de bu şekilde başladığı düşünülüyor. Ancak milyarlarca yıl boyunca, gezegenler evrimleştikçe atmosferlerinin bileşimi değişebilir. Hidrojen diğer kimyasallarla reaksiyona girebilir ve hem hidrojen hem de helyum uzaya kaçabilir. Venüs, Dünya ve Mars'ın, orijinal hidrojen/helyum örtülerini kaybetmiş ve/veya dönüştürmüş ikinci atmosferlere sahip olduğu düşünülüyor.
Kayıp dinamikleri karmaşıktır. Daha hafif elementler daha kolay kaybolur, ancak hidrojen metan ve amonyak gibi moleküllerin içine dahil olarak korunabilir. Cismin kütleçekimi bazı molekülleri tutmaya yardımcı olabilir ve manyetik alan, radyasyonun atmosferdeki malzemeyi püskürtme yeteneğini sınırlayabilir. Bir yıldıza yakınlık da önemlidir, hem ürettiği radyasyon nedeniyle hem de atmosferi ısıtarak genişletebilir ve kütleçekim etkisinin daha az olduğu bölgelere taşıyabilir.
Tüm bu karmaşıklıklar göz önüne alındığında, ötegezegenlerde ne bulmayı bekleyeceğimizi bilmek zor olabilir. Ancak Nature dergisinin Çarşamba günkü sayısında yayımlanan bir çalışma, yaklaşık 50 ışık yılı uzaklıktaki LHS 1140 yıldızının yörüngesindeki bir ötegezegenin atmosferinden helyum kaybını tanımlıyor. Helyumun kaybolma hızına dayanarak, kalan atmosfer hakkında bir şeyler çıkarabiliyoruz.
Belki Bir Atmosfer?
LHS 1140a, etrafında bilinen iki gezegen bulunan bir kırmızı cüce yıldızdır. Bunlardan biri olan LHS 1140c, yıldıza yakındır ve yörüngesini dört günden biraz daha kısa bir sürede tamamlar; ana yıldızından Dünya'nın Güneş'ten aldığından yaklaşık beş kat daha fazla radyasyon alır. Diğer gezegen LHS 1140b ise oldukça uzaktadır. Yörüngesini tamamlaması neredeyse 25 gün sürer. Bu, onu Merkür'ün Güneş'e olan uzaklığından önemli ölçüde daha yakına yerleştirir. LHS 1140a çok sönük bir yıldız olduğu için, bu gezegen yıldızından Dünya'nın Güneş'ten aldığı ışığın yarısından daha azını alır.
