Minik piyanist enstrümanının başına geçiyor. Ön patisini dikkatlice uzatıp tuşa nazikçe basıyor. Sonra tekrar, bir kez daha basıyor. Ortada korkunç bir durum olduğu için içini döken bir ruh müziği besteliyor: Elektrikli süpürge dolaptan çıkarılmış.
Evet, benim kedim tam bir ızdırap çeken sanatçı. Jeeves'i üzen bir durum yaşandığında — mesela kucağımda rahatça otururken aniden ayağa kalktığımda — piyanosuna koşuyor ve kısa bir melodi çalıyor. Piyano da hemen ödül mamasını dağıtıyor. Geceleri benim üzerimde uyumayı tercih ediyor. Gece çişim gelip uyanarak onu rahatsız ettiğimde, banyo ziyaretime adeta bir ay ışığı serenadı eşlik ediyor.
Akorları henüz çözemedi, ama zaten Pet Piano modelinin bunları desteklediğini de sanmıyorum. Kedi boyutundaki bu enstrüman ve akıllı mama kabının üzerinde çalışabileceği sadece bir oktavdan biraz fazla tuş var. Aynı notaya ısrarla basmaya meyilli, çünkü sanırım melodiyi kavrama konusunda henüz bir kulak geliştiremedi. Yine de ortada şaşırtıcı bir gerçek var: Kedim piyano çalıyor.
Anladığım kadarıyla bu piyano, yıllardır kedileri eğiten bir YouTuber'ın eseri. (Evet, kediler eğitilebilir. Sadece köpeklerden biraz daha fazla emek gerektiriyor.) Jeeves özellikle eğitilebilir bir kedi, çünkü yiyeceğe karşı aşırı motive. Şu ana kadar Pet Piano'nun yanı sıra, "kediyi besleme zamanı" dediğimde yaş mama alacağını biliyor, seslenince geliyor ve tırnaklarının kesilmesine huysuzca da olsa katlanıyor. Çünkü karşılığında tüm ödüllerin en iyisini alıyor: etli go-gurt.
Jeeves bazen piyanonun kapağını kaldırıp mamasının saklandığı hazneye girmeye çalışıyor. Neyse ki piyano o kadar iyi tasarlanmış ki, içeri sızmayı başaramadı.
Pet Piano'nun arkasındaki temel fikir, tıpkı diğer otomatik mama kaplarında olduğu gibi, kedinin ne kadar yediğini sınırlayabilmesi. (Bu durum Jeeves için pek bir sorun teşkil etmiyor.) İsterseniz beslenme saatlerini de programlayabiliyorsunuz. Ayrıca sıkılmış evcil hayvanlar için bir zenginleştirme sağlayarak, kendilerini eğlendirecekleri bir aktivite sunuyor. Diğer otomatik mama kaplarının çoğundan farklı olarak, görünüşü de oldukça şık. Evime gelen misafirler bazen çömelip tuşlara basıyor ve kedi mamasıyla ödüllendirildiklerini görünce şaşkınlıklarını gizleyemiyorlar.
Jeeves'i piyano çalmaya alıştırmak oldukça kolay oldu. Piyano ile birlikte gelen uygulama — çünkü artık her şeyde olduğu gibi bu kedi piyanosunun da bir mobil uygulaması var — ödül mamalarını dağıtmak için giderek artan sayıda tuşa basılmasını gerektiren bir "eğitim modu" içeriyor. Jeeves bu modu sonuna kadar zorladı. Onu piyano çalmaya ikna etmenin en zor kısmı, tuşlara hiç değilse basmasını sağlamaktı; tuşun üzerine bir ödül maması koyarak bu ilk ilişkiyi kurmasını başardım. Mamayı almak için tuşa patisiyle vurduğunda, dağıtıcı da otomatik olarak bir ödül maması verdi. Bunu bir kez anladıktan sonra gerisi çorap söküğü gibi geldi. Artık mamasını almak için sekiz notalık melodiler çalıyor.
İstersem çaldıklarını teknolojik olarak düzenleyebilirim, ama bunu yapmak hiç içimden gelmiyor. Jeeves'in tuhaf küçük bestelerini seviyorum. Asla birbirinin aynısı olmuyorlar. Bazı günler sadece aynı tuşa sekiz kez basıyor. Ama patisini klavye boyunca yukarı aşağı gezdirdiği zamanlarla çok daha fazla ilgileniyorum. Ne düşünüyor acaba? Neden bazen farklı notalar çalıyor, diğer zamanlarda ise ısrarla aynı notaya basıyor? Piyano çalan bir kedi olmak nasıl bir duygu? Müzik ona kulağa nasıl geliyor acaba?
İşte o zaman en çok ne zaman çaldığını fark ettim. Elbette bazen öğleden sonra sırf aç olduğu için tuşlara basıyor. Ama gerginse, piyanoyla kendini teselli ediyor. Ya da daha doğrusu, piyanonun dağıttığı mamayla sakinleşiyor. Benim güzel kızım duygularını yemekle bastırıyor.
