Claude Opus 5'in piyasaya sürülmesinden sadece iki gün sonra, yapay zeka yatırımcısı ve eski HyperWrite CEO'su Matt Shumer, modelin tamamen kendi başına geliştirdiği, oynanabilir bir first-person shooter oyununun videosunu yayınladı.
Shumer, "Claude Opus 5 bu oyunu tek seferde yaptı" diyerek, yapımda tek bir harici varlık bile kullanılmadığını ekledi.
Şimdi, bu kadar kaliteli bir çıktının, AI modellerini karmaşık bir first-person shooter oyunu geliştirme sürecinde yönlendirmek için uzun, ayrıntılı ve dikkatli bir prompt gerektirdiğini düşünebilirsiniz.
Tekrar düşünün.
Bu prompt, GitHub'da yayınlanan üç kısa paragraftan oluşuyordu. Opus 5'e, en son Call of Duty oyunları seviyesinde bir nişancı oyunu yapması, her biri kendi hafızasına ve dar bir göreve sahip alt ajanlar oluşturarak parçaları tek tek ele alması ve her parçayı, gerçek Call of Duty görüntüleriyle kör bir yan yana karşılaştırmada başarılı olana kadar ayrı, sert bir eleştirmenle sürekli olarak iyileştirmesi talimatı verildi. Prompt'a göre sonuç "tamamen mükemmel" olmalıydı.
Bu, prompt mühendislerinin insanlara öğrettiği çalışma şeklinin tam tersi. 'Vibe-coding' dönemi boyunca verilen tavsiye, sıfatlardan ziyade kriterleri belirtmekti: Sadece 'iyi' demek yerine 'iyi'nin ne anlama geldiğini söylemek. 'AAA' demek yerine kodun neyi dikkate alması gerektiğini belirtmek.
Shumer'ın versiyonu bunun tam tersini yapıyor; kendi alt ajanlarından 'tamamen etkilenmelerini' istiyor ve gerçek tanımı Opus 5'in kendisi için oluşturduğu bir eleştirmene bırakıyor.
Bu, talimatın neredeyse tamamıydı. Shumer daha sonra, oluşturucuyu hiç belirtmediğini, oyunun sistemlerini listelemediğini veya 'AAA kalitesi'nin neyi içermesi gerektiğini tanımlamadığını yazdı. Bu yaklaşıma 'Gauntlet Loop' adını verdi: Bir ajana belirsiz bir talimat yerine gerçek, incelenebilir bir hedef verin, işi küçük parçalara bölmesine izin verin ve her parçayı, oluşturucunun kendi seçimlerine ilişkin gerekçelerini asla görmeyen bir eleştirmene yönlendirin.
Bu döngüyü taşıyan iki Claude Code özelliği var. Alt ajanlar, kendi talimatları ve araç erişimleriyle izole bağlam pencerelerinde başlatılıyor; böylece silah modelini değerlendiren bir eleştirmen, oluşturucunun neden böyle göründüğüne dair bahanelerini devralmıyor. Ultracode ise, modeli en üst düzey akıl yürütme çabasına iten ve kendi orkestrasyon planını yazmasına izin veren bir Claude Code ayarı; işi aynı anda 16 ajana kadar dağıtabiliyor ve çalışma başına 1.000 ile sınırlı.
Anthropic'in yerleşik /loop becerisi, tekrarlanan düzeltme-test-ayarlama döngüleri için tasarlanmış olup, oyun makul göründüğü anda çalışmanın durmasını engelledi. Shumer hiçbir zaman tur sayısı belirtmedi. Eleştirmenin yeni bir boşluk belirlemesine izin verdi ve oluşturucunun saatlerce onu kovalamasına izin verdi, ta ki kendisi oturumu kapatana kadar.
Tamamlanan yapı, Three.js ve düz WebGL2 üzerinde çalışıyor ve 11 alt sisteme yayılmış yaklaşık 55.000 satır kod içeriyor. Her doku, ağ, animasyon ve ses, yükleme anında tarayıcı içinde oluşturuluyor; indirilmiş model, HDRI, görüntü dosyası veya ses dosyası yok. Shumer'ın yayınladığı eleştirmen günlüğü, puanın 10 üzerinden 3,59'dan 5'in biraz üzerine çıktığını ve her turda hala gerçek oyunun gerisinde kaldığını gösteriyor.
Şüpheciler saatlerce gizli manuel kodlama olduğunu varsaydı, bu yüzden Shumer tüm prompt ve kod tabanını yayınladı. İşte o zaman taklitçiler ortaya çıkmaya başladı.
Aynı numara, üç farklı geliştirici
Eski hedge fon yöneticisi ve podcaster James Altucher, aynı promptu çalıştırdı ve Opus 5'te 'on saatten biraz fazla' ve yaklaşık 1,3 milyon token harcadığını bildirdi. Onun yapımı olan Operation Blackout, tarayıcıda ücretsiz olarak oynanabiliyor ve harika görünüyor.
Bu oyunu buradan oynayabilirsiniz.
