Yıllar boyunca ödeme firmalarının karşılaştığı en büyük uyum sorunu, yeni kuralların ne anlama geldiğini ve buna uygunluğun nasıl kanıtlanacağını çözmekti. Bu sorun ortadan kalkmış değil ancak şimdi onu gölgede bırakan daha büyük bir sorun baş gösteriyor. Firmalar artık düzenleyicilerin ne istediğini tam olarak biliyor. Yapamadıklarıysa düzenlemelerin şu an talep ettiği hızda bunu sağlayacak sistemleri inşa etmek.
Birleşik Krallık ödeme sektöründe yapılan yeni bir araştırma bu durumu rakamlarla ortaya koyuyor. Kıdemli yöneticilerin %49'u, düzenleyici beklentilerin şirket sistemlerinin uyum sağlama hızını aştığını belirtiyor. Benzer bir oran (%45) ise uyum maliyetlerinin şirket gelirlerinden daha hızlı arttığını ifade ediyor.
Bu iki bulguyu birleştirdiğinizde ortaya çıkan, uyum bütçesi için kötü bir çeyrek dönemden çok daha ciddi bir tablodur: Düzenleyici değişikliklerin temposuyla şirketlerin bunlara yanıt verecek sistemleri finanse etme ve inşa etme kapasitesi arasında yapısal bir uyumsuzluk.
Hıza Ayak Uydurmanın Maliyeti
Bu durum birkaç yıl öncesine göre çok daha kritik. Finansal Davranış Otoritesi'nin (FCA) güncellenmiş varlık koruma rejimi PS25/12, birkaç hafta önce yürürlüğe girerek mutabakat, raporlama ve operasyonel kontroller konusundaki beklentileri önemli ölçüde sıkılaştırdı. Bu, firmaların sürekli karşılaştığı bir modelin iyi bir örneği. Yeni bir kural yalnızca bir politika güncellemesi veya yeni bir rapor şablonu gerektirmiyor. Genellikle üçü birden olmak üzere, yeni işe alım ihtiyacı, teknoloji ihtiyacı ve sürekli operasyonel taahhüt yaratıyor.
Firmalar, üzerlerine gelen değişiklik hacmini yorumlamak ve uygulamak için uyum uzmanları işe alırken, bir yandan da bu süreci destekleyecek sistemlere yatırım yapıyor. Hem personel maliyetleri hem de altyapı maliyetleri işin kendisinden daha hızlı büyüdüğünde bu artık bir uyum sorunu olmaktan çıkıp operasyonel bir soruna dönüşüyor.
Yapısal Bir Sorun, Geçici Değil
Ödeme sektörünün uyum altyapısının büyük kısmı daha yavaş ve daha seyrek bir değişim döngüsü için inşa edilmişti: birkaç yılda bir, uzun uygulama süreleri olan bir avuç büyük reform. O dünya artık yok.
Koruma, ödeme verileri, operasyonel dayanıklılık ve finansal suç alanlarındaki düzenlemeler paralel olarak ilerliyor ve her biri kendine özgü raporlama ve mutabakat taleplerini beraberinde getiriyor. Her yeni gerekliliği mevcut sistem ve süreçlere eklenen tek seferlik bir proje olarak ele alan firmalar, yetenek eklemeden maliyet eklemeye devam edecek. Fatura birikir.
Uyumu Temellere Yerleştirmek
Alternatif ise uyumu, işin yanında duran bir yönetişim işlevi olarak değil, temel bir işletme yeteneği olarak ele almaktır. Pratikte bu, bir firmanın en sık yürüttüğü kontrollerin öncelikle tekrarlanabilirlik için tasarlanması gerektiği anlamına geliyor. Manuel kontrollere güvenmek yerine mutabakatı otomatikleştirmek. Her seferinde yeniden inşa edilmek yerine gereksinimler değiştikçe esneyen raporlama süreçleri oluşturmak. Belirli bir sürecin nasıl işlediğini bilen birkaç kişinin örtülü bilgisine olan bağımlılığı azaltmak.
Bunların hiçbiri gösterişli değil ancak bu fark, uyum maliyetlerinin işle birlikte ölçeklenmesi ile düzenleyici değişikliklerin hacmiyle ölçeklenmesi arasındaki farktır ki bu çok daha dik ve öngörülemez bir eğridir.
Koruma, dayanıklılık ve raporlama standartları katılaşmaya devam edecek ve yeni yükümlülükler örtüşen zaman çizelgeleriyle gelmeye devam edecek. Bu değişimi absorbe etmek üzere tasarlanmış sistemlere şimdiden yatırım yapan firmalar, her yeni gerekliliği bir öncekinden daha kolay karşılayacak. Uyumu bir dizi tek seferlik proje olarak görmeye devam edenler ise, her yeni kuralla birlikte maliyetleri ile gelirleri arasındaki farkın açıldığına tanık olacak.
