İlk Nissan Leaf'i eleştirmek gibi bir niyetim yok. Elektrikli araçları kitlelerle ilk buluşturan, çığır açan bir otomobildi. Ancak menzil konusunda pek de iddialı sayılmazdı. Öyle ki, günümüzden yaklaşık 100 yıl önce üretilen bir elektrikli araçla aynı menzili sunabiliyordu. Mecum Auctions'un bilgilerine göre, Monterey Car Week sırasında açık artırmaya çıkarılan 1918 model Detroit Electric Model 75B, fabrika çıkışında 80 millik bir menzile sahipti. Günümüzün Mk7 VW e-Golf modelleri bile bu menzille idare ederdi. Ancak burada küçük bir detay var: Detroit Electric'in maksimum hızı sadece 20 mph seviyesindeydi, bu yüzden EPA menzil döngüsünde test edildiğini varsaymak pek gerçekçi değil.
Anderson Electric Car Company tarafından üretilen Detroit Electric, 21'i önde ve 21'i arkada olmak üzere toplam 42 ayrı kurşun-asit bataryaya sahipti. Bu bataryalar, zemine monte edilen ve gücü arka diferansiyele ileten tek bir 4.28 beygir gücündeki elektrik motorunu besliyordu. Ancak bu özel örnek biraz farklı, çünkü araca modern bataryalar takılmış. Yeni bataryalarla menzilinin tam olarak ne olduğu konusunda bir bilgi yok, ancak çok daha fazla olacağını tahmin etmek zor değil.
İç mekânı ise oldukça ilginç. Dört kişilik oturma kapasitesi var; bir tarafta bank koltuk, karşısında ise iki ayrı koltuk bulunuyor. Sürücünün bank koltuğun sol tarafında oturduğu, direksiyon yerine bir kumanda kolu, önünde iki pedal ve koltuğunun dibinde, sanki topukla basılıyormuş gibi duran bir başka pedal olduğu görülüyor. Ayrıca sürücünün görüş açısına tam karşıda birinin oturabiliyor olması, muhtemelen en ideal durum değil. Yine de oldukça rahat görünüyor; yumuşak kumaş koltuklar, arka camlar için perdeler ve bolca uzun camdan oluşan geniş bir kabin mevcut.
Evet, maksimum hızı sadece 20 mph, ki bu Amerika Birleşik Devletleri'ndeki çoğu düşük hızlı araç kuralı için bile fazla yavaş. Ancak sürmesinin çok keyifli olduğuna bahse girerim. Bu kadar eski bir araçta anlık elektrik torkunu hissetmek, hızı çabuk kesse bile eğlenceli olmalı. Görünümü de muhteşem derecede vintage. Siyah ve bordo iki renkli boyama harika duruyor ve o eski usul tel jantlar inanılmaz derecede nostaljik. Bazı modern bisikletlerin tekerlekleri ve lastikleri bu araçtakilerden daha geniş. İnsana gerçekten harika bir hava veriyor.
Bu araç, kendi döneminde insanın aklını başından almış olmalı. Katalitik konvertör öncesi motorların kokusu olmadan, zorlu marş basma işlemleriyle uğraşmadan pürüzsüz ve sessiz bir sürüş... Günümüzde, tam da bu nedenlerle, o dönemin sürmesi en kolay klasik otomobili olabilir. Yine de yeni sahibinin, aracı en azından yerleşim yeri hızlarına ulaşabilecek bir motorla değiştirmesi akıllıca olabilir.
