Amerika Birleşik Devletleri 250. doğum gününü kutlarken, birçok astronomi meraklısı, 4 Temmuz 1776'da Benjamin Franklin, Thomas Jefferson ve çağdaşlarının akşam gökyüzünün nasıl göründüğünü merak ediyor olabilir. Yerel saatle 21.00 civarında dışarı çıkıldığında, gökyüzü bugün görünenden çok farklı görünmüyordu. Ancak dikkatli ölçümler, yıldızların 2026'da bulundukları pozisyonda olmadığını gösteriyordu.
Gökyüzünü daha iyi anlamak için, 1776'da insanların nasıl gök olaylarını izlediklerine ve neler görmeyi beklediklerine bakmak yardımcı oluyor. Ancak önce, 1776'da insanlar astronomik olayları nasıl takip ediyordu? İnsanlar, navigasyon, ölçme, zaman tutma ve bilinmeyen toprakları haritalama gibi pratik nedenlerle astronomi çalışıyordu. Işık kirliliğinin olmadığı bir çağda, sıradan insanlar da bugün insanların çoğundan daha fazla yıldızlar ve takımyıldızlarla aşinaydı.
1776'da bir almanak, Amerikan kolonilerinde İncil'den sonra günlük önem açısından ikinci sıradaydı. Güneşin doğuşu ve batışı, ayın doğuşu ve batışı, parlak yıldızların gökyüzündeki en yüksek noktalarına ulaştıkları saatler, ayın evreleri, gezegenlerin pozisyonları, bazı astrolojik bilgiler ve yol koşulları, çiftçilik ipuçları ve hava tahmini gibi bilgileri içeriyordu. 18. yüzyılın "tipik" bir almanakının başlık sayfası (1761). (Resim kredisi: Kamu Malı)
Erken 18. yüzyılda, birçok almanak basılmıştı. Birçokları sadece birkaç yıl sürdü, ancak bir bestseller, matbaasını ertesi yıla kadar destekleyebilirdi. En başarılı olanlardan biri, Benjamin Franklin'in "Poor Richard's Almanack" idi ve 1732'den 1758'e kadar Richard Saunders takma adıyla Philadelphia'da yayımlandı. Çok popüler oldu ve yılda 10.000'den fazla kopya sattı. Franklin, often Amerika'nın ilk gerçek Rönesans adamı olarak anılmıştır - bir yazar, matbaa, politikacı, diplomat, mucit ve bilim insanı olarak astronomi de dahil olmak üzere birçok ilgi alanına sahipti.
1776'da bir almanak danışan biri, sadece bir gezegenin gün batımından sonra kolayca görülebileceğini bulurdu. Satürn, Başak takımyıldızında, 7 Nisan'da güneş karşıtlığına geçmiş ve Temmuz ayında gün batımında güneybatı gökyüzünde, soluk bir sarı-beyaz parıltıyla ve mavi ilk büyüklükteki yıldız Spica'dan yaklaşık 7 derece aşağıda görülecekti. 22 Temmuz akşamı, büyüyen hilal ay, Satürn ve Spica ile geniş bir üçgen oluşturacaktı. Tabii ki, Satürn'ün en dikkat çekici teleskopik özelliği, o zamanlar 10 derece eğimle kuzey yüzü görülebilen halka sistemiydi.
4 Temmuz 1776'da gün batımında güneybatıya baktığınızda, Başak takımyıldızındaki Satürn görülebilirdi. Satürn, Başak'ın en parlak yıldızı Spica'nın yaklaşık 7 derece üstünde konumlanmıştı. (Resim kredisi: Joe Rao tarafından Starry Night Pro 8.0/Simulation Curriculum kullanılarak oluşturulan grafik. Arka plan Canva Pro'da eklendi.)
Ayın sonuna doğru, üç diğer gezegen, gün doğumundan yaklaşık 90 dakika önce, doğu-doğu kuzeyinde, İkizler yıldızlarının arasında görülebilirdi: Merkür, Jüpiter ve Mars. Göz alıcı Venüs, güneşe yakınlığı nedeniyle görünmezdi.
Temmuz 1776'nın en çok beklenen astronomik olayı, 30 Temmuz'da gerçekleşen toplam ay tutulmasıydı. Çoğu tutulma standardına göre, bu tutulma istisnaiydi: tutulma 1 saat 35 dakika süreyle sürecekti. Ne yazık ki, Philadelphia, New York, Boston ve birçok diğer yerdeki gözlemciler için, gösterinin büyük bir kısmı ay doğmadan önce gerçekleşti. Tutulmanın ortası, "akşam 7:01"de, ay doğmadan önce gerçekleşecekti ve ay, 19:49'da, doğu-güneydoğu ufkun üzerinde konumlandığında, dünya gölgesinden çıkacaktı. Ay, "gölgeden completely" 20:48'de çıkacaktı.
Tutulma, Bağımsızlık Bildirgesi'nin Philadelphia'daki İkinci Kıta Kongresi tarafından oybirliğiyle kabul edilmesinden 26 gün sonra gerçekleşti. Geniş çapta gözlemlendi ve o dönemin günlüklerinde ve daha sonra Devrim Savaşı efsanesinin bir parçası oldu. Belirsizliğin olduğu bir zamanda, erken Amerikalılar, gözleme koşullarının kötü olmasına rağmen, tutulmayı yakından izlediler. Günlük yazarları ve gözlemcileri, including ilah yazarı John Newton ve milis subayları, often bu olayı, Devrim'in ciddiyetini yansıtan bir alamet olarak tedavi ettiler. Bağımsızlık Bildirgesi, 2 Ağustos 1776'da, tutulmadan sadece üç gün sonra, parşömen üzerine yazıldı ve delegeler imzalamaya başladı.
Ayın en dramatik olayının ötesinde, daha ince bir soru yatıyor: arka plan yıldızlarının kendilerinin bugün göründüklerinden anlamlı bir şekilde farklı görünüyor muydu? Yıldızlar 250 yıl önce farklı görünüyor muydu? Dünya, çoğunlukla ayın dünya equatorial bombesine olan çekiminin neden olduğu bir gibi bir sallantı hareketi gibi bir hareketi vardır. Her bir sallantı yaklaşık 26.000 yıl sürer. Böylece, Kuzey Kutbu, farklı yıldızlara işaret eden bir daire çizer. Dünya'nın hafif equatorial bombesi, eksenin yavaş yavaş sallanmasına neden olur, böylece 26.000 yıl boyunca gökyüzü boyunca bir daire çizer. Sonuç olarak, farklı yıldızlar, Kuzey Yıldızı olarak hizmet vermeyi değiştirirler.
Polaris, 1776'da, bugün olduğundan daha fazla değildi, çünkü o zamanlar gök kutbundan 1,88 derece uzakta, bugün ise 0,63 derece uzaklıktaydı. Başka bir deyişle, 1776'da gök kutbu ve Polaris arasındaki açıklık, yaklaşık dört ay genişliği kadardı, bugün ise sadece bir ay genişliği kadardır. Own motion hakkında ne düşünülür? 250 yıl içinde herhangi bir yıldız önemli ölçüde değişti mi? Sadece bir tane vardır: Boötes takımyıldızındaki parlak turuncu yıldız Arcturus, herhangi bir 1. büyüklükteki yıldızın en büyük own motionuna sahiptir, ancak 1776'dan bu yana sadece yaklaşık 0,13 derece (aylık çapı'nın yaklaşık dörtte biri) kadar değişti.
Amerika'nın ilk Bağımsızlık Günü'nde hava durumu, Thomas Jefferson ve Phineas Pemberton tarafından kaydedilen, 1776 Temmuz'unun ilk dört gününün hava gözlemleri. (Resim kredisi: NCDC (Ulusal İklim Veri Merkezi))
