Avrupa Merkez Bankası (ECB), ABD'deki bankalara katılarak stablecoin'lerin yaygın şekilde benimsenmesinin geleneksel bankalardaki perakende mevduatları çekebileceği ve kredi için kritik bir fon kaynağını zayıflatabileceği uyarısında bulundu.
ECB Yönetim Kurulu üyesi Piero Cipollone, bankaların mobil uygulamalar ve diğer dijital ödeme sağlayıcıları karşısında zaten kayıp yaşadığını, bu platformların işlem ücretleri ve değerli müşteri verilerini ele geçirebildiğini söyledi. Decrypt'in Cuma günü (17 Temmuz) bildirdiğine göre Cipollone, stablecoin'lerin tüketicilerin parayı geleneksel banka hesaplarının tamamen dışına taşımasına izin vererek daha temel bir tehdit oluşturabileceğini belirtti.
Cipollone, Roma'daki bir bankacılık konferansında yaptığı konuşmada, "Gelecekte stablecoin kullanımı artarsa, bankalar perakende mevduatlarını da kaybedecek" dedi.
Bu endişe, mevduatların bankacılıkta oynadığı merkezi rolü yansıtıyor. Bankalar, müşteri mevduatlarını hane halkına ve işletmelere verdikleri krediler için nispeten istikrarlı ve ucuz bir fon kaynağı olarak kullanıyor. Tüketiciler mevduatlarını giderek artan şekilde özel olarak çıkarılan stablecoin'lere dönüştürürse, bankalar daha yüksek fonlama maliyetleriyle karşılaşabilir veya kredi için daha az kaynağa sahip olabilir.
Bu tehdit özellikle küçük kurumlar için önemli olabilir. Cipollone, İtalya'nın kooperatif bankacılık sektörünün yöneticilerine hitaben yaptığı konuşmada, şubelerin yaklaşık yarısının 10.000'den az nüfuslu kasabalara hizmet verdiğini belirtti. Bu tür bankalar, kredi işlerini desteklemek için büyük ölçüde yerel müşteri ilişkilerine, mevduatlara ve işlem bilgilerine güveniyor.
Stablecoin'ler, tipik olarak bir itibari para birimi karşısında sabit bir değeri korumak üzere tasarlanmış kripto tokenlerdir ve rapora göre çoğunluğu ABD doları cinsinden olan yaklaşık 300 milyar dolarlık küresel bir pazara dönüşmüştür. Nihayetinde geleneksel bankacılık altyapısına dayanan birçok FinTech ödeme hizmetinin aksine, stablecoin'ler kullanıcıların geleneksel mevduat hesapları dışında değer tutmasına ve transfer etmesine olanak tanıyor.
ECB'nin endişeleri, federal stablecoin mevzuatı tartışmaları sırasında ABD'li bankacılık grupları tarafından yapılan argümanları yansıtıyor. Amerikan bankaları ve ticaret birlikleri, stablecoin'lerin, özellikle ihraççılar veya bağlı platformlar getiri veya ödül sunabiliyorsa, tüketicileri sigortalı banka mevduatlarından para çekmeye teşvik edebileceği uyarısında bulundu. Önemli mevduat göçünün bankaların fonlama maliyetlerini artırabileceğini ve kredi kullanılabilirliğini kısıtlayabileceğini, topluluk bankalarının ise orantısız şekilde etkilenebileceğini savunuyorlar.
ECB'ye göre bu sorunun cevabı dijital ödemelere direnmek değil, dijital euro gibi kamusal bir alternatif sunmak.
Önerilen merkez bankası dijital para birimi, devlet destekli elektronik nakit olarak işlev görecek ve aynı zamanda ticari bankalar ve diğer düzenlenmiş aracılar için bir rol koruyacak. Tasarıma göre bankalar, müşteri ilişkilerini sürdürecek, ödeme ile ilgili gelir elde edecek ve özel stablecoin platformları tarafından yerlerinden edilmek yerine işlem bilgilerine erişimi koruyacak.
Ancak bu yaklaşımın kendisi de mevduat kaçışı riski taşıyor. Rapora göre, risksiz bir dijital euro teorik olarak ticari banka hesaplarından para çekebilir. ECB, bireysel dijital euro varlıklarına sınırlamalar ve faiz ödememe yasağı da dahil olmak üzere önlemler planlıyor; bu, tüketicilerin onu bir tasarruf aracı olarak değil, öncelikle ödemeler için kullanma teşvikini azaltıyor.
Proje uygulamaya yaklaşıyor. Rapora göre ECB, 2027'nin ikinci yarısında başlaması planlanan 12 aylık bir pilot uygulama için büyük bankalar ve FinTech şirketleri de dahil olmak üzere 36 ödeme sağlayıcısı seçti. Avrupalı yasa koyucular, 2026 sonuna kadar dijital euro çerçevesi üzerinde anlaşmaya varmayı hedefliyor ve potansiyel ilk ihraç için 2029 hedefleniyor.
ECB'nin uyarısı bu nedenle stablecoin'leri yalnızca bir kripto düzenleme meselesi olarak değil, daha geniş bir perspektifte ele alıyor. Özel dijital para, banka mevduatlarıyla giderek daha fazla rekabet ederken, Atlantik'in her iki yakasındaki politika yapıcılar aynı soruyla karşı karşıya: Geleneksel kredi sisteminin büyük kısmını destekleyen mevduatla finanse edilen bankacılık modelini baltalamadan ödeme inovasyonunu nasıl teşvik edebiliriz?
