Her büyük bankanın bir kurumsal mimari ekibi vardır. Çoğu, üretimde gerçekte çalışanla hiçbir benzerlik taşımayan diyagramlar üretir.
Bu bir tesadüf değil. Mimarinin bir mühendislik disiplini yerine bir yönetişim işlevi olarak ele alınmasının sonucudur. Mimarlar ayrı bir organizasyonda oturup PowerPoint'te tasarımları inceledikten sonra uygulamaya devrettiğinde, ortaya kağıt üzerinde temiz görünen ama gerçeklikle temas ettiğinde başarısız olan bir mimari çıkar.
Mimarlar mühendislerle birlikte çalışmalı, onların üstünde değil.
Çekirdek bankacılık platformunu yürüten ekiple birlikte oturmamış bir mimar, gerçek acının nerede olduğunu bilemez. Hangi entegrasyonun kırılgan olduğunu, hangi veri modelinin hassas olduğunu, hangi dağıtımın altı saat ve bir dua gerektirdiğini bilmez. Mevcut sistem neden bozuk olduğunu anlamadığı için daha iyi bir sistem tasarlayamaz.
En iyi mimarlar mühendislik ekiplerine gömülür. Diyagramları değil, kodu incelerler. Sürtünme noktalarını yakından gördükleri için anlarlar. Mimari, bir satıcı web sitesinden indirilen referans mimariden değil, gerçek sistemlerin kısıtlamalarından doğar.
Zorunlu kılmadan önce doğrulayın.
Mimari, kurum genelinde yaygınlaştırılmadan önce üretimde doğrulanmalıdır. Bir konsept kanıtı (POC) ile yüksek kullanılabilirliğe sahip bir üretim sistemi arasındaki fark çok büyüktür. Dizüstü bilgisayarda sentetik verilerle çalışan bir POC, mimarinin gerçek bir işlem yüküne, gerçek bir devreye veya gerçek bir uyum denetimine dayanıp dayanmayacağı konusunda size hiçbir şey söylemez.
Her mimari karar, politika haline gelmeden önce gerçek mühendislik verileriyle doğrulanmalıdır. Bunu yapan mimarlar güven kazanır. Teoriden dayatanlar ise tepki toplar.
Her uygulamanın bir maliyeti vardır.
Kulağa bariz geliyor. Çoğu mimari ekibi öyle davranmaz.
Kurumsal ortamdaki her uygulama, entegrasyon noktaları, güvenlik yüzey alanı, satıcı yönetimi yükü, uyumluluk yükümlülükleri, lisans maliyetleri ve sürekli mühendislik ilgisi anlamına gelir. Yeni bir uygulama eklemek bir çözüm değildir. Sistemin ömrü boyunca biriken bir maliyettir.
Mimarın işi daha fazla uygulama tasarlamak değil, mümkün olan en az sayıda uygulamanın mümkün olan en fazla işlevi yerine getirdiği bir ortam tasarlamaktır. Her yeni sistem, mevcut durumdan daha zor gerekçelendirilmelidir.
Mimari kararlar iş değeri taşımalıdır.
Teknoloji salt kendisi için mimari değildir. Hobiciliktir.
Her mimari karar bir iş sonucuna dayanmalıdır: pazara çıkış süresinin kısalması, işlem başına maliyetin düşmesi, daha iyi risk yönetimi, iyileştirilmiş müşteri deneyimi. Mimar bir kararın iş değerini açıklayamıyorsa, o karar alınmamalıdır.
Bu, mimarların bankacı olması gerektiği anlamına gelmez. Bankanın müşterilere hizmet etmek ve getiri sağlamak için var olduğunu anlamaları gerektiği anlamına gelir. Bunu görmezden gelen mimari, görmezden gelinecek mimaridir.
Odadaki son ses.
İlk konuşan bir mimarlık başkanı, diğer her bakış açısını kapatır. Ters fikri olan kıdemsiz mimar sessiz kalır. Önerinin üretimde neden başarısız olacağını bilen mühendis tartışmaya girmez. Oda en kıdemli görüşte birleşir, en iyisinde değil.
Son konuşan bir mimarlık başkanı, tüm girdi yelpazesini alır. İtirazları, alternatifleri, sistemleri gerçekten yürüten insanların zor kazanılmış deneyimlerini duyar. Sonra kararı verir.
En iyi mimarlar en gürültülü olanlar değildir. En uzun dinleyen ve en eksiksiz bilgiyle karar verenlerdir.
Mimari bir unvan değil, bir pratiktir.
İşe yarayan kurumsal mimari bir yönetişim toplantısında yaratılmaz. Mühendislerle oturan, üretime karşı doğrulayan, her uygulamanın maliyetini hesaplayan, her kararı iş değerine bağlayan ve ne zaman sessiz kalınacağını bilen mimarlar tarafından yaratılır.
Mimariyi bir PowerPoint egzersizi olarak ele alan bir banka, hak ettiği mimariyi alır. Onu bir mühendislik disiplini olarak ele alan bir banka ise gerçekten çalışan bir mimariye sahip olur.
