Jaden Caradine sekiz yaşındayken mühendis olmak istediğini biliyordu. Oraya ulaşmak için biraz dolambaçlı bir yoldan gitmesi gerekse de hedefine ulaştı.
Embry-Riddle Havacılık Üniversitesi'ne kayıt yaptırmadan, odaklanacağı alanı keşfetmeden ve Virginia, Hampton'daki NASA Langley Araştırma Merkezi'nde bir Pathways stajı kazanmadan önce, Caradine Amerika Birleşik Devletleri Deniz Piyadeleri'nde beş yılını mekanikçi olarak geçirdi; bu sürenin dört yılını ise Japonya'da görev yaptı. Bu, sonrasındaki hayatına ve işlerine yaklaşımını şekillendiren bilinçli bir sapmaydı.
"Her zaman mühendis olmak istediğimi bir şekilde biliyordum," diyor. "Sadece ne tür bir mühendis olmam gerektiğini çözmem gerekiyordu."
Caradine, Salt Lake City bölgesinde büyüdü. Dört yaşında onu ilk kez kayak tahtasına, kısa bir süre sonra da tırmanış duvarına çıkaran bir anne tarafından yetiştirildi. Bilimi kendi başına bir amaç olarak değil, neler yapabileceği için sevmeyi öğrenen bir çocuktu. "Matematik bir etkinleştirme becerisidir," diyor. "Mesele sadece matematik yapmak değil. Matematiğin bir amacı var ve faydalı."
Küçük Jaden'e ne olmak istediği sorulduğunda cevabı anında hazırdı. "Lego yapıyordum," diyor, "ve sadece şunu düşündüm: Bir şeyler inşa etmek istiyorum. Kendimi mühendis olmaktan başka bir şey olarak göremiyorum."
Liseden hemen sonra Deniz Piyadeleri'ne katılan Caradine, mekanikçi olarak eğitim aldı ve Japonya'ya gönderildi. Bu beş yıl boyunca, teknik işler ve evden uzaklık arasında, karar alma, kariyer planlama ve uzun vadeli düşünme üzerine kitaplar okumaya başladı. Sürekli geri döndüğü bir çerçeve buldu: ikigai. Neyde iyi olduğunuz, neyden zevk aldığınız, dünyanın neye ihtiyacı olduğu ve size neyin para kazandırdığının kesişimini haritalandıran bir Japon kavramı.
"İkigai'niz, tüm bunların örtüştüğü şeydir," diyor. Mühendislik zaten resmin içindeydi. Soru, ne tür bir mühendislik olduğuydu.
Cevap, ortaya çıkan havacılık teknolojisi manzarasını tararken rastladığı bir şirket ve yaptığı araştırmalar sayesinde geldi. Şirket, bir fırlatma sistemini 14.000 veya 15.000 RPM'ye (dakikada devir) kadar döndürmek için mıknatıslar kullanıyor, küçük uyduları yörüngeye bırakıyor ve aynı manyetik sistemle aşağı inerken enerjiyi geri kazanıyordu. "Bunun harika olduğunu düşündüm," diye hatırlıyor. "Böylece havacılık mühendisliği üzerine araştırmalar yapmaya başladım ve iyi bir uyum sağladı."
Alanı belirledikten sonra hedefi bulmak zor olmadı. Caradine, havacılık mühendisliği okumak için Embry-Riddle Havacılık Üniversitesi'nin Daytona Beach kampüsüne transfer oldu ve hemen gidebildiği her yerde görünmaya başladı: Kennedy Uzay Merkezi'ndeki uydu konferansları, Orlando'daki sektör etkinlikleri ve Salt Lake City'deki küçük uydu buluşmaları. "Henüz iş aramıyor olsam bile tüm kariyer fuarlarına gittim," diyor. "Sadece olabildiğince hızlı ve olabildiğince çok şey öğrenmek istedim."
Her NASA standında sorular sordu. Lisans ve yüksek lisans öğrencilerini NASA merkezlerine yerleştiren ve tam zamanlı sivil memur pozisyonlarına dönüştürme potansiyeli taşıyan Pathways programını öğrendi, ancak başvurmak için bir yıl bekledi. "Henüz güçlü bir başvuru yazmak için yapmak istediğim şeyleri gerçekten yapmamıştım," diyor. Bir sonraki başvuruyu bir deneme turu olarak kullanma niyetiyle yazdı. Kabul edildi.
Sektör yerine NASA'yı seçmesinin nedeni basit ve kesindi. "NASA kâr için çalışmıyor," diyor. "Biz burada, sektörün daha önce yapamadığı şeyleri nihayetinde yapabilmesi için engelleri kaldırmak için bulunuyoruz."
"İnsanlar kendilerine atfettiğimizden çok daha yeteneklidir. Bin millik bir yolculuk tek bir adımla başlar ve ancak adım adım atılabilir."
NASA Langley'de Caradine, Sistem Analizi ve Kavramlar Müdürlüğü'nün bir parçası. Burada "kurum liderlerinin, özellikle de çok fazla hareketli parçası olan kararları neden almaları gerektiğini anlamalarına yardımcı oluyoruz" diye açıklıyor. Spesifik olarak, uzayda altyapı inşa etmeye ve onu basitçe fırlatıp kullanıp atmaktan ziyade bakımını yapmaya odaklanan yeni bir alan olan uzay içi hizmet, montaj ve imalat (ISAM) ekibiyle çalışıyor.
Yaz döneminin büyük bir kısmı, ISAM sektöründe hükümet, akademi ve sektör genelinde yaşanan her şeyi tek, gezilebilir bir kaynakta birleştiren kapsamlı bir belge olan State of Play (Oyunun Durumu) raporunu hazırlamakla geçti.
"Jaden ekibe katıldı ve bu yılki State of Play güncellemesine hemen katkıda bulundu," diyor havacılık mühendisi ve Caradine'in akıl hocası Dale Arney. "Ayrıca ekibin gelecekteki güncellemeleri daha hızlı oluşturmasına yardımcı olacak otomatik bir araç da yarattı."
Bu araç, web genelindeki havacılık haberlerini tarıyor, ilgili güncellemeleri düzenli tablolarda derliyor ve düzenli aralıklarla okunabilir bir özet üretiyor. "Bu araç, ekipteki herkesin güncel kalmak için her gün haberlerde gezinerek 30 veya 40 dakika harcama ihtiyacını ortadan kaldırdı," diyor.
"Jaden sürekli olarak kendini, ekibi ve ürünlerimizi geliştirmenin yollarını arıyordu," diye ekliyor Arney. "İşimize yaraması için bir dizi yeni süreç ve fikir denemekte öncülük etmeye hevesliydi."
Caradine'i NASA Langley'de en çok şaşırtan şey teknik işlerle ilgili değildi. Büyük organizasyonlarda gelişebilen, insanların dar alanlarda uzmanlaştığı ve ekipler arası çapraz etkileşimin sınırlı olduğu bazı departman duvarları bekliyordu.
"Burada böyle bir şey yaşamadım," diyor. "Hepimiz tüm ekipler arasında birbirimizle konuşuyoruz. Kaynakları paylaşıyoruz. Oldukça kapsamlı bir şekilde işbirliği yapıyoruz." Herkesin sadece kendi köşesini değil, tüm sorunu ele almasını bekleyen bir kültürü tarif ediyor. "Herkes, sorunun tüm yönünü öğrenmek ve birbirini desteklemek için farklı ekipler arasında gidip geliyor."
