Control Resonant'ta tüm dünya tehlikede. Ama bu durum Federal Bureau of Control'un titiz çalışanlarını yığınla evrak doldurmaktan alıkoymadı ve beni bulabildiğim her şeyi okumaktan da alıkoymadı. Resonant'ta okumak çoğu zaman isteğe bağlı olsa da, oyunun en iyi detayları — hatta aşk hikâyeleri bile! — okuduklarında ortaya çıkıyor.
Control Resonant dünyasında ve selefi 2019 yapımı Control'de FBC, açıklaması mümkün olmayan gizemli, başka dünyalı nesneler ve varlıklarla uğraşıyor. Ama FBC'nin kendisi hâlâ eski usul bürokratik bir kurum ve bu da taranması gereken tonlarca, çoğu zaman ağır şekilde sansürlenmiş rapor, not ve çeşitli kâğıt parçası anlamına geliyor. Okumayı seviyorum ve özellikle Remedy'nin zekice ve çoğu zaman komik yazılarını okumayı seviyorum, ama ilk başta metin miktarının çokluğu beni bunaltmıştı.
Başlarda isteğe bağlı görünen belgeleri atladım: ayrı bir sekmede derlenen ve her düşman türüyle ilk kez savaştıktan sonra otomatik olarak açılan düşman günlükleri. Bir şekilde gezmeyi öğrenmekle meşguldüm — genel olarak mekânsal akıl yürütmede en iyisi değilim ve yerçekimi Resonant'ın M.C. Eschervari Manhattan versiyonunda her zaman önemli olmuyor. Ayrıca oyunun pek çok Hiss ve küf düşmanını alt etmekle de meşguldüm, onlarla ilgili okumaya vakit bulamıyordum.
Ama erken dönemde dövüşte yeterince zorlanınca, açtığım düşman günlüklerini okumaya karar verdim, belki yardımcı olurlar diye. Dövüş zorluğunu ayarlayabileceğiniz bir yardımcı mod var ama kullanmaya fazla inatçıydım. Remedy bu arada dövüş dengesi eleştirilerini gidermek için bir sıcak düzeltme yayınladı. FBC'nin "Tehdit Değerlendirme Ekibi" tarafından derlenen günlükler gerçekten yardımcı oldu; her düşmanın saldırı kalıplarını ve zayıflıklarını detaylandırıyorlar ve bunlar özellikle kalabalık gruplar halinde üzerinize geldiğinde kolay anlaşılmıyor. Ama düşman günlüklerinin bir işyeri romantik komedisini de sakladığını görünce sevindim.
Tehdit Değerlendirme Ekibi, Hiss'i belgeleyen Rick Patel ve küfü ile bazı son oyun düşmanlarını belgeleyen Lydia M.B. McPierce'den oluşuyor. Rick oldukça ciddi ve doğrudan, Lydia ise düzenli notları arasında küfle ilgili bolca laf atmaya vakit buluyor. Zıtlar birbirini çekiyor. Birkaç düzine günlük boyunca bireysel kişiliklerinin nasıl açığa çıktığını — ve aşk hikâyelerinin başlangıcını — gördüm.
Düşmanlardan biri olan Hiss Transporter, Hiss tarafından yozlaştırılmış bir şehir otobüsü ve onun adına saldırmak için dronlar gönderiyor. Hakkındaki günlüğünde Rick, otobüs ile dronlar arasındaki dinamiği — görünüşe göre bir zamanlar insan olan ve otobüs koltuklarına kaynaşmış Hiss varlıkları — "annelik" olarak tanımlıyor. Lydia bunu, Spore Mother adlı bir küf düşmanı hakkındaki ayrı bir belgede ona söylüyor. "(Kayıt için, bunu 'anne' olarak adlandıran ben değildim, o Rick'ti. Terapiye gittim ve işi bitirdim, böylece bunu yapma dürtüsünü hissetmemem için)," diye dipnotta yazıyor. Başka bir belgede Lydia, bu noktada ona "Ricky" diyen Rick'i satrançta yenmesiyle dalga geçiyor ve rövanş için meydan okuyor.
Lydia, Resonant'ta Remedy'nin yazımının ne kadar komik olabileceğinin en iyi örneklerinden biri, Rick ise çok daha kuru. Ama o aynı zamanda tatlı ve Lydia'ya sıkça atıfta bulunuyor; bir günlüğünde, Lydia'nın emetofobisi olduğunu fark etmiş olsaydı, küfün kusma benzeri saldırılarından kaçınması için onunla sorumluluk takası teklif edeceğini söylüyor. Ben de emetofobiyim, bu yüzden bunu özellikle büyüleyici buldum. İyi iş çıkardı Ricky. Sonra gözlemleri sırasında çok yaklaşmış olduğu özellikle tehlikeli bir Hiss varyantı hakkındaki bir belgede Rick sonunda her şeyi açıkça dile getiriyor:
Ölebilir miydim. Başka bir kez daha böyle bir tehlike atlatırsam bu benim için son olabilir. Senden bir şans denemeden gitmek istemiyorum, Lydia. İdeal randevularımızın birbirinin tam zıttı olduğunu nasıl güldüğümüzü, ne kadar kaotik bir çift olacağımızı hatırlıyor musun? Sadece bir şaka olmak zorunda değil. Bence seninle benim gerçek bir şeyimiz olabilir. Ne düşünüyorsun? Endişelenme, bunu yüz yüze yapmadığım için ne kadar korkak olduğumu bana kahve eşliğinde söyleyebilirsin.
Lydia'nın bu notu gerçekten görüp görmediğinden emin değilim, çünkü hâlâ tek bir düşman günlüğü eksik. Ama onun da onu sevdiğini biliyorum. Dünya gerçekten umutsuz görünürken yazılmış son oyun dönemindeki bir belgede Lydia dipnota şunu ekliyor: "(Hey Ricky, bu hiç beklenmedik oldu ama eğer bunu gerçekten atlatırsak, bir ara kahve içmeye ne dersin?)"
Remedy bu tür küçük hikâyeleri ve eğlenceli detayları Resonant dünyasına sadece yazılı belgelerle değil, başka şekillerde de serpiştiriyor. Ama okumak, deneyimimin ayrılmaz bir parçası çıktı. Düşmanlarla biraz daha iyi savaşmayı öğrendim ve bu süreçte hiç tanışmadığım iki karaktere ısındım. Keşfedilecek şey sadece ofis romantizmi değil — Manhattan'ın "inception ahh sokakları" hakkında bir etkileyicinin görüşünden FBC'nin ciddi etik ihlallerine kadar her şey — ve bunların hepsi Remedy'nin fantastik derecede tuhaf dünyasını zenginleştiriyor.
Artık Lydia'nın son günlüğünü okuyabilmek için o son düşman türünü bulup öldürmeye kararlıyım ve yolda kaçırdığım başka belgelerle de karşılaşacağımdan eminim. Ne bulacağımı görmek için sabırsızlanıyorum.
