Type One Energy, 2019’da kurulmuş Knoxville, Tennessee merkezli bir girişim. Şirket füzyon santrali üretmek için kuruldu ve Salı sabahı yatırımcılardan 200 milyon dolar topladığını açıkladı.
Bu finansman girişimi, en çok fon toplayan füzyon şirketleri arasında yukarı taşıdı. Füzyon pahalı bir alan. Plazma fiziği, malzeme bilimi ve ileri hesaplama teknolojilerinin sınırında yer alıyor ve 200 milyon dolar bile her zaman yeterli olmuyor.
Yine de yeni Seri B turu, şirketi 400 megavatlık ticari güç santrali için ödemenin yarısına kadar götürmeli. Type One CEO’su Christofer Mowry, TechCrunch’a verdiği demeçte, santrali 2034’e kadar devreye alabilirse şirketin bir veya daha fazla ek finansman turuna rağmen birçok rakibinden daha az sermaye ile ilk santralini tamamlayabileceğini söyledi.
Sır, Mowry’ye göre şirketin iş modeli. Type One, santrali ve birçok bileşenini tasarlayacak, ardından üretim için projeye özel seçilmiş tedarikçilerden oluşan “özel” bir ağa yönelecek. Çoğu füzyon girişimi bazı bileşenler için tedarikçilere güveniyor, ancak Type One daha ileri gitmeyi planlıyor.
Bu yaklaşım maliyetleri düşürüyor. Mowry, “Type One’da füzyonu ticarileştirmek için gereken sermaye miktarı, dikey entegrasyon yapacak olsaydınız gerekenin tamamen farklı bir büyüklükte” dedi ve çoğu parçasını kendi bünyesinde üreten şirketleri kastetti.
“Tuğla ve harç için neden para harcayayım?” diye ekledi. “Büyük bir nükleer üretim şirketini yönettim. Bu pahalı.”
Füzyon girişimi zaten ortaklar listesini toplamaya başladı. Type One, ilk iki füzyon cihazını Tennessee Valley Authority’nin Bull Run sahasında kuracak ve altyapı danışmanı AECOM, ilk ticari santral Infinity Two için mühendislik çalışmalarını yürütüyor. Rakip Commonwealth Fusion Systems, yüksek sıcaklık süperiletken mıknatıs teknolojisini Type One’a lisansladı ve bu teknoloji reaktör tasarımının omurgasını oluşturacak.
Dış tedarikçilere güvenmek Type One’ı entegratör haline getiriyor; yani başkaları tarafından üretilen parçalardan ürün birleştiren bir şirket. Bu durum üretim gibi faaliyetlerden kaynaklanan riski azaltıyor, ancak farklı bir risk getiriyor.
Artı tarafı, AECOM gibi Infinity Two üzerinde çalışan altyapı danışmanı gibi belirli alanlarda daha fazla uzmanlığa sahip ortaklara erişim. “Onların 10 bin çalışanı var, çoğu bir tür mühendis. Bizim asla 10 bin çalışanımız olmayacak” dedi Mowry.
Eksi tarafı, entegratörlerin tedarikçileri üzerinde kendi bünyesindeki bir ekip kadar kontrol sahibi olmaması. En bilinen son örnek Boeing olabilir; şirket 737 ve 787 uçakları için gövde bölümlerini Spirit AeroSystems’e tedar ettirdi. 2024’te Alaska Airlines uçuşunda bir kapak parçasının fırlaması da dahil olmak üzere bir dizi kalite kontrol hatasından sonra Boeing, standartları iyileştirmek için Spirit’i bünyesine aldı.
Type One, entegrasyon riskini yönetebileceğini ve bunun her şeyi kendi bünyesinde yapma riskinden daha düşük olacağını öngörüyor. Mowry, “Bu iş modelleri başarılı çünkü şirketlerin riski yönetmeye ve değer zincirindeki kendi paylarında yüksek düzeyde yetkinlik geliştirmeye odaklanmalarını sağlıyor” dedi.
Tur, tekrar eden yatırımcı Breakthrough Energy Ventures ve Clutterbuck Capital liderliğinde gerçekleşti; Lowercarbon Capital, Siemens Energy Ventures ve SiteGround Capital katıldı. Şirket daha önce genişletilmiş Seri A’da 82,5 milyon dolar toplamıştı.
