Büyük kütleli yıldızlar, çekirdeklerinde büyük miktarda enerji açığa çıkaran nükleer füzyon yoluyla ışık ve ısı üretir. Ancak en büyük yıldızlar bir gün yakıtlarını tüketir. Bu olduğunda, radyasyonun ürettiği dışa doğru basınç artık yerçekimine karşı koyamaz hale gelir. Yıldız kendi ağırlığı altında çökmeye başlar ve teorik olarak tüm kütlesi tekillik adı verilen tek bir noktaya sıkışana kadar devam eder.
Fizikçiler tarafından yaygın olarak kabul edilseler de kara delikler hâlâ derin soruları beraberinde getiriyor. Milyarlarca Güneş'in kütlesi nasıl sonsuz küçüklükteki bir noktaya sıkıştırılabilir? Uzay-zaman bir tekillikte nasıl sonsuz derecede kıvrılabilir?
Bu uç noktada, bilinen fizik yasaları güvenilir yanıtlar veremez hale geliyor. Bilim insanları bu koşullar altında ne olduğunu doğru bir şekilde tanımlayamıyor. Kara delikler ayrıca olay ufuklarının ardındaki her şeyi gizledikleri için başka bir zorluk daha oluşturuyor: Bu sınırı geçen herhangi bir madde, radyasyon veya bilgi -ışık da dahil- artık gözlemlenemiyor.
Gravastarlar ve Karanlık Enerjinin Rolü
Bu çözülmemiş sorunlar nedeniyle bazı araştırmacılar, kara delik olarak tanımlanan nesnelerin en azından bir kısmının aslında bambaşka bir şey olabileceği ihtimalini araştırıyor. Öne sürülen alternatiflerden biri de gravastar adı verilen ultra yoğun bir cisim.
Gravastarlar, kara delikler kadar yoğun ve büyük kütleli olurdu; bu da güçlü kütleçekimleri nedeniyle tespit edilmelerini son derece zorlaştırırdı. Ancak kara deliklerin aksine, bir tekillik veya olay ufku içermezler. Bunun yerine, sıradan maddeden oluşan dış katmanlarının altında karanlık enerjiyle dolu olurlardı. Bu gizemli enerji türü, yerçekimine karşı koyan ve tamamen çökmeyi önleyen bir dış basınç üretiyor.
