Diyelim ki mayın fırlatan bir silah kullanıyorsunuz. Havalı ama sıradan. Ancak bu mayınların zamanla büyüyüp güçlenmesini sağlayan bir yükseltme ekliyorsunuz. Ardından aralarında elektrik zincirlemesi oluşturan bir etki daha ekliyorsunuz. Bununla yetinmeyip elektriğin hasarını artırıyor veya içine başka bir etki katıyorsunuz. Son olarak, her şeyi düşmanlara yönlendiriyorsunuz.
Oyunda etkileyici sayıda etkileşim var ve oyun, merakınızı cezbetmekten büyük keyif alıyor. Öğeleri birbirine bağlarken defalarca 'Bu kesin işe yaramaz—AMAN TANRIM, İŞE YARADI' diye düşündüm.
Roguelite oyunların en tatmin edici yanı, sadece sayılar arttığı için güçlenmek değil; kendi zekanız sayesinde güçlenmektir. Pathogenic, deneyleri ödüllendiren bir oyuncak kutusu.
Düşmanlar öldüklerinde DNA sarmalları düşürüyor; bunları toplayarak seviye atlıyor ve mutasyona uğruyorsunuz—yani dört rastgele pasif etki arasından seçim yapıyorsunuz. Her birkaç seviyede bir, daha fazla yükseltme yuvasına sahip yeni bir patojene dönüşebiliyorsunuz. Farklı patojenler, karakterinizi farklı şekillerde inşa etmenize olanak tanıyor; bazıları çok sınırlı yuvalarla başlayıp zamanla istediğiniz yere yuva eklemenize izin veriyor.
Koşular arasında, oyunun meta-para birimini (çoğunlukla patronlardan kazanılıyor) harcayarak bir beceri ağacında kalıcı yükseltmelerin kilidini açıyorsunuz. Bu da sonraki koşuları biraz daha kolaylaştırıyor. Her patojenin kendi ağacı var; ilerleme yavaş ama istikrarlı olduğu için şimdilik çoğunlukla bir tanesine odaklandım. Açılacak çok şey var ve tamamlamacı oyuncuları epey bir süre meşgul edecek gibi görünüyor.
Bulaşıcı Eğlence
Oyunun tüm içeriği tematik olarak zengin—öğelerin bilimsel isimleri var ve aşamalar temaya uygun tehlikeler sunuyor. Örneğin, akciğerlerde rüzgar sizi etrafta savuruyor, bağırsak aşaması ise uzun, kıvrımlı bir koridordan oluşuyor. Görseller mükemmel, müzikler harika ve ses tasarımı etkileyici.
