Marvel’ın Wolverine’i bugün çıktı ve artık herkes Insomniac’ın son süper kahraman macerasını deneyimleyebiliyor; oyun genel olarak… fena değil, herhalde. Birçok inceleme de işaret ettiği gibi oyun büyük ölçüde eski okul bir karakter aksiyon oyunu ve Logan doğrusal ortamlarda tırmalayıp koklayarak ilerlerken çok, çok tekrarlayıcı hale gelebiliyor. Wolverine’de dünyayla etkileşim kurma yollarının bu kadar az olması, oyunun farklı bir şey yaptığı ender anların daha belirgin çıkmasını sağlıyor. Keşke bunu daha sık yapsaydı.
Logan’ın metal pençeleri ve neredeyse ölümsüzlüğü, video oyununda yapabileceği şeyi insanları doğramaktan öteye pek götürmüyor, bu yüzden tek başına kaldığında oyun gerçekten tek notalı hissedebiliyor. Yine de Insomniac’ın kahramanın güçlerini oyuncu deneyimine entegre ettiği, bu oyunun olabileceği daha ilginç bir oyuna dair bir bakış sunan akılda kalıcı bir an var. Keşke Wolverine boyunca bu tür yaratıcılığı daha sık görseydik.
İçerik uyarısı: grafik şiddet
Oyun’un ikinci yarısında Sabretooth, yani çoğu kişinin Marvel medyasından bildiği Logan’ın rakibi, nihayet taraf değiştiriyor ve ikili oyunun başında göründükleri gibi isteksiz müttefikler olmaktan çıkıyor. Tabii ki dövüşmek gerekiyor ve iki vahşi mutant birbirine giriyor. Dövüş tırmandıkça ikili Lowtown’un iskelelerinde kavga ediyor ve Logan su üzerindeki bir salın üstüne fırlatılıyor. Dezavantajlı bir konumda kalıyor; Sabretooth üstünde duruyor, adamantium kollarını geriye çekip kafasını salın üstüne vuruyor. Buna rağmen Logan Sabretooth’u kışkırtmayı seçiyor ve “manipüle edildiğini göremiyorsa kör” olduğunu söylüyor. Sabretooth bu sözü Logan’a geri çeviriyor ve gözlerini doğrudan oyarak çıkarıyor.
Wolverine kaba olmaktan çekinmiyor. Logan’ın iyileşme faktörü sayesinde sürekli olarak bıçaklanıyor ve normal bir insan için ölümcül olacak darbeler alıyor, ancak çoğu zaman bunlar yüzeysel yaralar olarak kalıyor ve Logan sanki hiçbir şey olmamış gibi ayağa kalkıyor. Bu kez Insomniac, yavaş iyileşen bu yaralardan birini kullanarak Wolverine’de başka hiçbir yerde olmayan soğukkanlı bir oynanış anı yarattı. Oyun birinci şahıs bakış açısına geçiyor, ancak Logan’ın gerçekten görememesi nedeniyle siz de göremiyorsunuz. Etrafı sürebiliyor ve Sabretooth’u dinleyebiliyorsunuz; Logan’ın iyileşme faktörü sayesinde görüşünüz yavaş yavaş geri geliyor, ancak bu, rakibinizin üstünüze atlayıp birkaç iyi çizik atmasını engellemek için yeterince hızlı olmayabiliyor. Logan’ın gözleri yeniden büyüdükçe görüşünüz aşamalı olarak dönüyor: Önce Lowtown’un genel hatlarını seçmeye başlıyorsunuz, ardından renkler yavaşça geri geliyor ve her şey netleştiğinde Sabretooth muhtemelen sizi birkaç kez güzelce dövmüş oluyor.
Elbette Logan’ın gözlerinin yardımıyla dinleyip hissederek dövüşmeye çalıştığı bu bölüm, tüm karşılaşmanın yalnızca bir parçası. Çok geçmeden ikili pençeleriyle her zaman yaptıkları gibi dövüşmeye geri dönüyor ve Wolverine bir daha böyle bir şey yapmıyor. Oyun, kesme ve savuşturma akışına girdiğinizde monoton ya da özgürleştirici ve huzurlu olabilen bir tür bilinçsiz şiddetin tadını çıkarıyor. Keşke dövüş şekliyle ilgili yaratıcı olan ve Logan’ın eşsiz güçlerinin kanlı, yanık ve perişan vücudunun korkunç gösteri uğruna sayısız hasar almasının ötesinde yüzeysel bir görsel etki olmaktan çıkmasını sağlayan daha fazla anı olsaydı.
