On yıl önce id Software, en popüler serisini harika bir iş çıkararak Doom (2016) ile yeniden başlattı. O zamandan beri stüdyo, daha büyük ve çoğunlukla daha iyi bir devam oyunu olan Doom Eternal'ı, onun DLC'lerini ve geçen yıl da orta çağ temalı bir ön bölüm olan Doom: The Dark Ages'ı piyasaya sürdü.
Şimdi, Doom'u geri getirmenin üzerinden 10 yıl geçmişken ve id Software ile Xbox'ın geri kalanında yakın zamanda yaşanan büyük işten çıkarmaların ardından stüdyo, hikâyeyi devam ettiren ve seriyi 2016'daki başlangıcına yaklaştıran doyurucu bir genişleme paketi olan Revelations'ı yayınladı. Revelations, stüdyonun Doom ile yaptığı her şeyin, iyi ve kötü yanlarıyla, bir birikimi gibi hissettiriyor. Bu, yalnızca Doom'un bu dönemi için değil, aynı zamanda id Software için de acı tatlı bir son; artık efsanevi stüdyoda çalışmayan birçok kişi tarafından yapılmış, gösterişli ve heyecan verici bir final.
Revelations'da Doom Slayer, Cehennem Yüksek Konseyi'ni alt etmek için bir göreve çıkıyor. Konsey, etraftaki en kötü herifler ve tüm iblislerden sorumlu olanlar. Slayer'ın planını hızla bozuyor, havalı zincirli testere kalkanını kırıyor ve onu sonsuza dek kalması gereken arafa atıyorlar. Ancak gizemli bir iblis, Slayer'ın toparlanmasına yardım ediyor, ona havalı yeni bir zincir mızrak veriyor ve araftan çıkıp ipleri gerçekten elinde tutan kişiyi alt etmek için bir portal açmasını sağlayacak sihirli taşları toplama görevi veriyor.
Kâğıt üzerinde oldukça basit bir hikâye. Ancak id'in modern Doom oyunlarında giderek artan bir eğilim olduğu gibi, Revelations'da da çok sayıda kesintisiz sahne ve diyalog var. Slayer'ın geçmişine dair geri dönüşlerin ve bunların eski OG Doom lore'uyla bağlantılarının keyfini çıkarsam da, çoğunlukla kesintisiz sahneler yüzünden can sıkıntısından patladım. Harika görünüyorlar ve iyi oynanmışlar; sadece tüm bu karakterleri, Cehennem'in çeşitli hiziplerini ve diğer diyarları umursamıyorum. Çok fazla lore var. Yeterince ateş etme yok.
Revelations'ın ilk bir iki saati bana hiç hitap etmedi. Mızrağı silah olarak kullanmak pek eğlenceli değil; kalkana kıyasla hantal hissettiriyor ve onu bir kanca olarak kullanmak, orijinal Dark Ages'daki daha yere basan ve ağır savaş sistemine hiç uymuyor. Aslında Revelations'ı bir süreliğine oynamayı bıraktım çünkü sevmedim. Ama bu hafta başında devam ettim ve iyi ki de etmişim. Tamir edilmiş kalkanınızı geri alıp arafın çeşitli diyarlarını keşfetmeye başladığınızda, Revelations gerçekten çok güzel bir hale geliyor. Genişlemenin bu orta bölümünde anlatının arka planda kalması ve binlerce canavara karşı büyük savaşların ön plana çıkması da işe yarıyor.
Mızrak ve kalkanı birleştirmek harika. Savaşlar sırasında saldırıları kolayca engellemek için çoğunlukla kalkanımı kullanıyordum, ancak mızrağa geçip onun hücum ve zincir-kanca yeteneklerini kullanmak, daha büyük alanlarda Slayer'a daha fazla hareket kabiliyeti kazandırdı ve bu çok kullanışlıydı. Ve işin tuhafı, Revelations'daki hem kalkanı hem de mızrağı kullanan bazı bulmacalar şaşırtıcı derecede karmaşık. Kutuları, platformları ve kapıları hareket ettirmek bazen Portal bulmacaları çözmeye yakın hissettirdi.
© Xbox / KotakuBu arada, mızrağın eklenmesi, başa çıkılması gereken yepyeni bir yetenek ağacını da beraberinde getiriyor ve ben modern Doom'un bu kısmından gerçekten bıktım. Her oyun daha fazla yetenek ağacı, yükseltme kaynağı ve başka gereksiz ayrıntılar ekledi. Slayer bu saçmalıklarla uğraşmamalı. O öldürmeli. Ayrıca kask takmalı. Hadi ama. Adam kesintisiz sahnelerde o kadar sık görünüyor ki, güçlü bir kötü adam öldürme makinesi değil de bir aile üyesi gibi hissettiriyor.
Ne yazık ki, DLC'nin sonuna geldiğimde, lore dolu ve anlatı ağırlıklı kesintisiz sahneler geri döndü ve finalin tadını kaçırdı. Bazı insanların yeni Doom oyunlarının lore'unu sevdiğini biliyorum, ama şahsen ben sadece büyük, iyi tasarlanmış seviyelerde havalı silahlarla iblis öldürmek için buradayım. Neyse ki Revelations tüm bunlara sahip. Keşke biraz daha az yetenek ağacı ve kesintisiz sahne olsaydı.
Sonuç olarak, Revelations, Dark Ages'ı bitirmek için oldukça iyi bir yol. Final, Doom 2016'nın başlangıcına düzgün bir şekilde bağlanıyor, ancak DLC'nin son anı ile Slayer'ın reboot'un başında uyandığı an arasında daha fazla hikâye olduğunu tahmin ediyorum.
Ne yazık ki, başkalarının hayatlarını umursamayan farklı bir kötü iblis konseyi yüzünden, uzun bir süre daha başka bir Doom oyunu göremeyebiliriz. Ve id Software'in o noktada nasıl görüneceği, Xbox'ı yönetenlerin bile cevabını bilmediği bir soru.
Ama Doom, tıpkı Slayer gibi, öldürmesi zor ve bu DLC'yi bir araya getiren çalışkan sanatçılar ve geliştiriciler de çok dayanıklı. Bir gün onların ve Slayer'ın geri döneceğini biliyorum. Belki birlikte olmaz. Ama geri dönecekler. Harika insanları yıkamazsınız. Slayer'ı durduramazsınız. Doom'u öldüremezsiniz. Bunu yapabileceğini düşünen sadece aptallardır.
