Silent Hill Townfall, karmaşık bir hikâye ve karakterler inşa etmek için zamanını alan, durmaksızın karanlık ve rahatsız edici bir korku oyunu. Gizlilik konusundaki bağımlılığı birkaç zor bölümde yorucu olsa da, gerçek korkuyla dolu, kusursuz işlenmiş bir atmosferi ve pişmanlık ile kefaretin rahatsız edici bir hikâyesi olan etkileyici ve hayal gücü yüksek bir deneyim.
Harika atmosfer ve görünüm
Parlak ses tasarımı
Çözülmesi sürükleyici hikâye
Yorucu derecede gizlilik ağırlıklı
Sınırlı düşman çeşitliliği
Yıllar içinde çok sayıda korku oyunu oynadım ve o sürede en kaba atlamalı korkulardan başkasına karşı kalın bir derim oluştu. Dolayısıyla Silent Hill: Townfall'ın beni korkuttuğunu, üzdüğünü ve kafamda istemeden düşünmek zorunda kaldığım bir sürü şey bıraktığını söylediğimde, bunun beni etkilediği anlamına gelir. Bittiğinde hâlâ kafamda dönüp duruyor, rahat bir şekilde yerleşmesi için bir yol arıyorum ama uzun süre düşünmeye devam edeceğimi sanıyorum.
Yayın tarihi: 14 Eylül 2026
Platform(lar): PS5, PC, Xbox Series X
Geliştirici: Screen Burn Interactive
Townfall kesinlikle herkese göre olmayacak. Hem mekanik hem anlatı olarak inanılmaz yavaş yanan bir yapım; çok gizlilik ağırlıklı, çok saklanma ve bulunmanın acımasız cezası var; ve hikâye kendini gösterdiğinde, tanrıları doğurmak ya da öldürücü cinsel baskıyı somutlaştırmaktan çok daha zor bir canavarlarla uğraşmak zorunda kalıyorsunuz. Ama birkaç aksama ve özellikle nefret ettiğim geç oyun bulmacası olsa da, genel deneyim benimle az sayıda şeyin kaldığı şekilde kaldı. Kendi başına tartışmaya değer anlar, fikirler ve tüm seviyeler var, ayrıca kafamda olmasını istemeyeceğim olaylar, temalar ve konular var. Bundan sonra spoiler'ı mümkün olduğunca az tutacağım, bu yüzden bir şeyler belirsiz görünüyorsa sırları sizin keşfetmeniz için.
Korku oyunları oynamaya Resident Evil 2 ilk çıktığında başladım ve Resident Evil Requiem'in büyük bütçeli korkularından Bloodwash, Mouthwashing gibi daha küçük korkulara kadar her şeyin derinliklerini araştırdım ve aradaki her şeyi. Şu anki en iyi önerilerim arasında Soma, Resi 7, Amnesia The Bunker, The Mortuary Assistant ve Mole gibi yapımlar var. – İncelemeci Leon Hurley
Şu kasabayı görüyorum
Her şey 90'ların başında, Simon Odell adlı bir karakter olarak küçük İskoç sahil kasabası St Amelia'ya varışınızla başlıyor. Neden orada olduğunu ya da oranın neresi olduğunu bilmiyor, bu da onu birlikte neler olduğunu araştırmanız için bir araç olarak kurmak için iyi çalışıyor. Sisli sokaklarda dolanıp, kaldırım taşları üzerinde zıplayan deri soyulmuş iğrenç yaratıklardan çöp konteynerlerinin arkasına saklandığınız bu ilk birkaç saat, korku oyunculuğunun mükemmel olabildiği kadar iyi.
Stealth'in dayandığı ana mekanik, Silent Hill klasiği radyonun yerini alan, canavarları tespit etmenize yardımcı olan eski retro bir CRTV, cep televizyonu. Tehlike yakın olduğunda sadece bir uyarı cızırtısı vermek yerine, TV'yi tehditlere ayarlayarak engellerin arkasındaki tehlikenin parazitli bir X-ışını görünümünü elde edebilirsiniz. Bunun çok güçlü olmasını engelleyen püf noktası, her bireysel yaratığın ayrı ayrı ayarlanması; etrafta sinsice dolaşırken herkesin nerede olduğunu kontrol etmek için sinyaller arasında birer birer atlamanız gerekiyor. Ayrıca köşelerin ya da üzerinin üzerinden bakmak için bir gözetleme mekaniği var ve ben bunu uzun süre bir can simidi gibi kullandım, köşelerin etrafında geçici şekilleri görmek için en azından en küçük piksellerden başka bir şey harcamadım.
Gerçekten korkuyu inşa etmede çok etkili olsa da, bu gizlilik her şeyi domine ediyor. Sopa salladığınız dövüş zor; daha sonra biraz daha yavaş parçalanan borular da dahil. Ateş gücü de son derece kıt mühimmat ve silah sesinin duyuluş mesafesindeki her canavarı çekmesi gerçeğiyle sınırlı. Sonuç olarak oyunun çoğu, duvarların arkasına büzülüp canavarların yollarındaki boşluklar arasında koşarak geçiyor, 'buldun' diye bir çığlık duyacağınız korkusuyla.
Yakalanmak ya da tehlikeli bir dövüşe ya da kaçıp saklanmak için çaresiz bir koşuya yol açıyor. Kasaba sokakları gibi açık alanlarda ikincisi çok da kötü değil, tehlikeden uzaklaşan kalp ağzında koşulara yol açıyor. Ancak daha klaustrofobik iç mekanlarda seçenekleriniz sınırlı hale geliyor, bu da sadece saklanmak zorunda kaldığınız, önünüzde net bir rota olmayan ya da kaçarken gidecek bir yer bulamadığınız için bir köşede parçalanmanızla sonuçlanan birkaç meşakkatli seviyeye yol açıyor. Bol miktarda iyileştirme eşyası ve sizi çok sık son kayıt noktasına kadar öldürülmekten engellemek için kısmen yerleşik olan dirilten bir IV çantası mekaniği var gibi görünüyor.
Karanlık taraf
Bu aşırı sert anların birkaç tanesi Townfall'ı dehşet vericiden biraz işkenceye çevirebiliyor – bir bölümde dövüşme ya da dirilme yeteneğiniz alınırken tehditleri tespit etmeniz engelleniyor, örneğin, ve hemen ardından benzer uzunlukta neredeyse aynı derecede sert bir bölüm geliyor, mükemmel bir açılıştan sonra öğütme birkaç saat yaratıyor. Ayrıca ara sıra görünen ve nerede olduğunu bilmediği zaman bile üzerinizde kalmış gibi görünen anında öldüren özel bir düşman var. Bu, odada sıkışıp kalmanıza neden olan rahatsız edici anlar yaratıyor, sürekli dışarıda devriye geziyor, genellikle size sadece görmeyeceği umuduyla bir kumar atışı yapmaktan başka seçeneğiniz kalmıyor. Dikkat dağıtıcı şişe ve tuğla fırlatabilirsiniz, ama bir şekilde her zaman olduğunuz yerin hemen dışında dolaşıyor.
Ama her rahatsızlık için Silent Hill Townfall'ın çok daha fazla saf korku büyüsü var. Özellikle geç oyun seviyesi bir pompalı tüfek ve kedi-fare korkularıyla lezzetli bir altüst güç değişimi yapıyor. Sonra notlarıma tekrar tekrar 'Aman Tanrım' diye yazdığım bir dizi bulmaca, açıklama, karakter ya da hikâye gelişimi var.
Hiçbir şeyin olmadığı alanlar var ama hepsini içine almak sadece muhteşem – sadece var olmanın atmosferi ve havası inanılmaz. Sisli kasaba sokakları kusursuz derecede ürkütücü ve terk edilmiş, keşfederken izole ve tehditkâr bir baskı yaratıyor. Soğuk, tuzlu deniz sisinin içinden yürüdüğümü koklayabildiğime yemin ederim. Özellikle İskoçya'da geçiyor ama 90'ların sokaklarının, sitelerinin ve alışveriş merkezlerinin muhteşem yeniden yaratımı o dönemin İngiltere'sini hatırlayabilen herkesle rezonansa girecek.
The Otherworld ise ağırlıklı, sinematik, beton brutalizm alıyor, tek renkli ışık plakalarında sert bir şekilde aydınlatılıyor. Townfall'ın fotoğraf modu olmamasına rağmen diğer oyunlardan daha fazla fotoğrafını çektim, sadece o kadar iyi görünüyor. Nerede olursanız olun, boğucu, boğulan piyano, parıldayan sinsi gitar ve honkleyen sentezleyiciler, uzakta metal gıcırtısı ve henüz bulunamamış ıslak derili nefes alma sinirlerinizi parçalarken kenarlı bir gerilim inşa ediyor. Yıllardır böyle göründüğünü, seslendiğini ya da hissettirdiğini oynadığım bir şey yaşamadım.
Silent Hill tam olarak nerede?
Yıllarca Silent Hill belirli bir Amerikan kasabası iken, The Short Message ve Silent Hill f ile birlikte bir konuma olmaktan çok bir kavrama doğru hareket etti. Bana göre Townfall, Silent Hill'i pişmanlık ve kefaret beslemek için arayan dolaşan bir avcı cehennemi olarak pekiştiriyor. Karakterler burada 'ona' atıfta bulunuyor ve oyunu bitirdikten sonra 'o'nun, uygun bir şekilde, acılarını besleyen Pennywise benzeri kozmik bir varlık olduğunu düşünüyorum.
Keşfederken, kabaca şiirler ve abartılı şekilde mühendislik yapılmış kapı mekanizmaları yerine daha çok gerçekçiliği tercih eden bulmacaları ortaya çıkaracaksınız – erken bir zorluk, elektrik sayacı için ön ödemeli kartı bakkaldan almanızı gerektiriyor. Diğer dünyada hikâyeye açıkça bağlandıklarında özellikle çılgınca olan bazı bulmacalar var ve CRTV bile devreye giriyor – ipuçlarını ve konumları ima eden kopuk videoları ayarlamanıza izin veriyor – ama çoğu yerleşik ve pratik hissettiriyor. Çok daha soruşturmacı bir his var ve her şey yerine oturduğunda tatmin edici 'olamaz?!' anları var. Birkaç dizi temelde sıkıcı bir iş gibi hissettiren aşırı uzun görevler ve sonunda sembolleri tahmin etmeyi gerektiren bir bulmaca beni çileden çıkardı, ama çoğunluğu çok tatmin edici.
Bütün bunların arasında hikâye herhangi bir şeyi açıklamaya zamanını alıyor ve oyun içinde iyi on saat geçmeden yarım tahminlerden ve varsayımlardan başka bir şeyiniz olmayacak, bunların hepsinin yanlış olacağına eminim. Oyunun yaklaşık dörtte üçü boyunca bileceğiniz tek şey gerçekten korkunç bir şeyin olduğu ve zihninizi bununla koşturmasına izin vermenin size herhangi bir şey söylemekten çok daha etkili olması, ayrıca açıklama da ödüllendirici bir ödeme. Sadece bir avuç karakter var ama hepsi hakkında daha fazla şey öğrendikçe ve neden orada olduklarını öğrendikçe büyüleyici. Özellikle biri, şu anda dünyanın durumu göz önüne alındığında ve olup bitenlerle nasıl başa çıktıkları göz önüne alındığında son derece ilginç.
Anlatı, bağlantılar kurup noktaları birleştirdikçe oyunun özü boyunca dokunuyor. Bağlantılar kurarken, bir canavarın neyi silah olarak kullandığını ya da ilk 'anahtar'lardan birinin neden bir skalpel olduğunu fark ederken çok sayıda 'AAH. Ah. Aahhh' anı vardı. Yeni bir oyun artı oynanışı, daha önce gerçekten kaydetmediğiniz şeylerin şimdi bildiğinizle yeniden çerçevelendiği, bunun milyon katı.
Bu, uzun zamandır bir oyundan hissetmediğim korku ve huzursuzlukla dolu şaşırtıcı bir korku deneyimi. Screen Burn Interactive'in burada yarattığı dünya ve atmosfer gerçekten yeni bir çıtayı belirlediğini hissediyor ve bunu tamamen Silent Hill gibi yapıyor – ne olabileceğini yeniden hayal ederken, ne olduğu konusunda son derece sadık kalıyor. Mükemmel değil ve bazı insanların ne kadar acımasız olabileceğine katlanmakta zorlanacağını düşünüyorum. Ama kusurlarına rağmen korku oyunculuğunun elde edebileceği kadar iyi.
Silent Hill Townfall, yayıncı tarafından sağlanan kodla PC'de incelendi.
